نوریمف محمدحسین

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14

حاج ميرزا حسين نوری (طبرسی) فرزند حاج شيخ محمد تقی مشهور به علامه نوری، محدث نوری، حاجی نوری، و صاحب مستدرک یکی از آيات معروف و محدثين بزرگ شيعه در قرن چهاردهم هجری است. علامه دانشمندی جامع، فقيهی محقق و محدثی ثقه و مورد اطمينان بود. در زهد و ورع و پارسائی کم نظير بود. معظم له عشق و علاقه مفرطی به پيامبر بزرگ اسلام و ائمه معصومين و اوليای خدا داشت. علامه در فقه و اصول و تفسير مخصوصا در علم رجال و احاديث مهارتی به سزا یافت. سالهای متمادی در عتبات عاليات به سر می برد. او از شاگردان پدر بزرگوارش، شيخ العراقين، سيد مهدی قزوينی، ملا فتحعلی سلطان آبادی، ملا خليل تهرانی و شيخ مرتضی انصاری رحمة الله عليهم اجمعين بود، و افاضلی از علمای بعدی، مانند مرحوم محدث قمی از کرسی درس او به مقام استادی رسيدند. محدث مذکور به وصف استادش در القاب چنين می نويسد: شيخ الاسلام والمسلمين، مروج علوم انبيا و مرسلين، ثقه جليل، عالم کامل نبيل، متبحر خبير، محدث ناقد بصير، ناشر آثار و جامع شمل اخبار، مؤلف تأليفات بسيار. او مشهورتر از آن است که ذکر شود و برتر از آن که به گفته در آيد. استاد من بود، که در آغاز حال از او فرا گرفتم و بر خوان فوائد او بار فرود آوردم،و از فضل خود که ضايع نشده به من بخشيد، و چون دايه مهربانی بر شيرخوار به من مهر ورزيد، و برکات انفاسش بر من فرو باريد، و پرتو چراغش بر من تابيد، هر چه از خامه ام تراود از فيض دريای اوست. من دير زمانی در خدمتش زيستم، و در سفر و حضر با او بودم، تا آنکه بانگ مرگ ما را از هم جدا کرد و روزگار دفتر او را بست، اين روزگار بر هيچ کس وفادار نيست..... تأليفات سودمند او در جهان اسلام مخصوصا در بين شيعيان شهرت دارد. کتاب مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل او در چند جلد شامل احاديث معصومين است. همچنين نجم الثاقب در احوال امام غائب، دار السلام، فصل الخطاب، معالم العبر، جنة المأوی، ميزان السماء، مواقع النجوم، کشف الاستار، کلمه طيبه، فيض قدسی، بدر مشعشع، تحفه زائر، نفس الرحمن، لوء لوء و مرجان، ظلمات هاويه، شرح منتهی المقال در علم رجال و... که اکثرا حاوی مطالب اخلاقی و مناقب و فضائل معصومين و شرحی از زندگی آنها و صحابه بزرگ آنها و در مورد شرح حالات حضرت حجت عليه السلام افرادی که به ملاقات آن سرور انس و جان موفق شده اند می باشد. محدث قمی گذشته از کتاب القاب در فوايد الرضويه، شرح مفصلی از ترجمه استادش محدث نوری متذکر است. در خاتمه علامه نوری در سال 1254 به جهان ديده گشود و سرانجام در روز جمعه اواخر ماه جمادی الثانی 1320 ديده از جهان فرو بست. قبر او در نجف اشرف مشهود، و بعدها شاگردش به کنار او مدفون شد. روان اين دوست داران اهل بيت علیهم السلام در کنار معشوقان آنها برای ابد شادتر باد