نشریه «صبح صادق» که زير نظر شوراى نويسندگان اداره سياسى ستاد نمايندگى ولى فقيه در سپاه، اداره می‌شود، در سرمقاله شماره 7 بهمن خود در مطلبی با عنوان «رهبري و انتخابات» که متن کامل آن در ذیل می‌آید، به بیان دیدگاه خود می‌پردازد.
انتخابات دهمين دوره رياست جمهوري را در پيش روي داريم. اهميت اين انتخابات از جهات مختلف، ورود زودهنگام و شتاب زده برخي از جريان هاي سياسي به عرصه فعاليت ها و رقابت هاي انتخاباتي را در پي داشته است. انتخابات رياست جمهوري در ايران، از دو جهت داراي برجستگي خاص بوده و همين جهات اين انتخابات را نزد همگان (داخل و خارج) با اهميت و سرنوشت ساز جلوه مي دهد.
1- قوه مجريه بيشترين نقش را در اداره امور كشور در ابعاد مختلف بر عهده دارد و عمده امكانات كشور نيز در اختيار آن مي باشد و رئيس جمهور دومين شخصيت رسمي كشور بعد از رهبري شناخته مي شود.
2- بررسي تمامي انتخابات در ايران نشان مي دهد كه در روز انتخابات حرف اول و آخر را مردم با راي خود مي زنند. به عبارت ديگر، انتخابات در ايران كاملا آزاد، سالم و رقابتي برگزار مي شود و هر كس بتواند اعتماد مردم را به خود جلب نمايد، راي اكثريت مردم به سمت او سرازير مي گردد. بنابراين، همه تلاش ها و فعاليت هاي انتخاباتي براي تاثيرگذاري بر افكار عمومي و جهت دهي به راي مردم است.
در هر انتخاباتي و از جمله انتخابات در پيش روي، عوامل و فاكتورهاي مختلفي بر نتيجه نهايي انتخابات تاثير دارد كه اهم آنها عبارت است از: مردم و تمايلات روحي رواني آنها در گزينش افراد، رهبري و هدايت هاي كلي و عمومي ايشان، جريان هاي سياسي، احزاب و گروه هاي فعال در صحنه انتخابات، رفتار انتخاباتي گروه هاي مرجع و تاثيرگذار مانند مراجع عظام تقليد، علما، روحانيون، هنرمندان و ورزشكاران، تلاش و تحرك نيروهاي مردمي و دلسوز انقلاب، رفتار و عملكرد مسئولان به ويژه دولت كنوني و همچنين سياست دولت هاي خارجي از طريق شبكه هاي رسانه اي و عوامل خود در ايران.
با توجه به مطالب مذكور، سئوال اين است كه در نظام ولايي و ديني ما كه مردم سالاري ديني از مهمترين مشخصات و امتيازات آن مي باشد، بهترين و مناسب ترين نوع نگاه به رهبري در مقوله انتخابات چگونه بايد باشد؟ مردم، اصحاب رسانه، احزاب و گروه هاي سياسي، كانديداها و هواداران آنها به جايگاه رهبري و موضع ايشان در قبال انتخابات چه نوع نگاهي بايد داشته باشند و در واقع كدام نوع نگاه صحيح تر است؟ به عنوان مثال اين روزها اخبار جسته و گريخته اي به گوش مي رسد از ملاقات برخي افراد با رهبر معظم انقلاب اسلامي و در حاشيه آن بعضا اين مطلب شنيده مي شود كه افراد ملاقات كننده جوياي نظر معظم له مي شوند براي اينكه وارد عرصه رقابت هاي انتخاباتي بشوند يا نه؟ سيره عملي مقام معظم رهبري در قبال اين قبيل سئوالات اين است كه ايشان نفياً و اثباتاً موضعي اتخاذ نمي كنند. اين اتخاذ موضع حكيمانه از آن جهت است كه در فضاي سياسي جامعه، آمدن يا نيامدن يك فرد به نام رهبري نباشد.
روي فردي اين گونه مانور داده شود كه ايشان با نظر مثبت و مساعد رهبري وارد عرصه انتخابات شده يا اينكه رهبري مخالف آمدن فلان فرد به عرصه انتخابات است.بر همين مبنا و اساس مي توان دريافت كه در مقطع رقابت هاي انتخاباتي بين جريان ها و كانديداهاي مختلف، بهترين نوع نگاه به رهبري چگونه بايد باشد؟ به عنوان مثال آيا اين نگاه درست است كه در آستانه انتخابات، در فضاي سياسي جامعه تبليغ شود كه راي مبارك رهبر معظم انقلاب روي فلان فرد است. قطعا اين نگاه نه تنها درست نيست، بلكه به مصلحت نظام و كشور نيز نمي باشد. فهم اين مطلب بسيار روشن است 30 سال از انقلاب اسلامي مي گذرد و طي اين 30 سال انتخابات بسيار زيادي انجام شده است.
در زمان حضرت امام (ره) و در زمان مقام معظم رهبري، سيره اين دو بزرگوار همواره اين بوده كه راي آنها حتي از نزديكانشان پنهان باشد. اين اهتمام به حفظ راي به خاطر يك مصلحت بالاتر است. رهبر معظم انقلاب اسلامي در مقاطع انتخاباتي گذشته و به ويژه در انتخابات رياست جمهوري معتقد بوده و هستند يك نفر از ميان كانديداهاي مختلف بايد از طريق راي مردم برگزيده شود، حتي با صراحت اعلام مي داشتند كه راي ايشان را حتي نزديكان هم نمي دانند كه به چه كسي است. بنابراين جريان هاي سياسي، احزاب، گروه ها و تشكل ها در موقع انتخابات نبايد از رهبري خرج كرده و تبليغ كنند كه راي رهبري با فلان فرد است. اگر اين نگاه، نگاه درستي در قبال انتخابات است، سوال اينجا است كه پس نقش رهبري در اين موضوع مهم سياسي و سرنوشت ساز كشور چيست؟ اين نقش را به راحتي مي توان با مراجعه به سيره نظري و عملي حضرت امام(ره) و مقام معظم رهبري به دست آورد. اين بزرگواران در هر انتخاباتي دو راهبرد اساسي را دنبال كرده اند.
1- راهبرد ايجاد فضاي مناسب براي يك مشاركت حداكثري با حضور آحاد مردم پاي صندوق هاي راي. به هر حال در تمامي انتخابات تاكنون دشمنان و مخالفين اين تلاش را داشته تا با تبليغات سوء جلوي يك انتخابات پرشور و نشاط را در ايران بگيرند. در نقطه مقابل اين حركت دشمنان و بدخواهان حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبري طي بيانات مهم و در نوبت هاي مختلف در آستانه هر انتخاباتي، بر حضور تمامي كساني كه واجد شرايط راي دادن هستند، تاكيد داشته و بعضا وجوب آن را گوشزد كرده اند.
2- راهبرد انتخاب اصلح و انتخاب شايسته ترين از ميان كانديداهاي حاضر در صحنه رقابت هاي انتخاباتي. در اين راهبرد، رهبري همواره با تبيين شرايط، اقتضائات زماني، حساسيت ها و نگاه دشمنان به انتخابات، با ارائه ملاك ها، معيارها و شاخص ها سعي كرده اند تا مردم را به صورت كلي و عمومي به سمت انتخاب مناسب ترين فرد كه قادر باشد متناسب با شرايط و نيازهاي زمان مديريت اجرايي كشور را عهده دار گردد، سوق دهند.
در چنين وضعيتي، هر چند افراد ولايتمدار و پيرو ولايت وظيفه دارند تا با توجه به ملاك هاي ارائه شده از سوي مقام معظم رهبري و با پيدا كردن شناخت عميق و دقيق در مورد كانديداها و جريان ها و احزاب سياسي حامي آنها، نزديكترين فرد به اين ملاك ها را تشخيص داده و انتخاب نمايند، لكن كسي حق ندارد تبليغ نمايد نظر رهبري فلان فرد خاص است.
اگر قرار بود نظر رهبري در جامعه تبليغ شود، خود معظم له نسبت به اين موضوع اقدام مي فرمودند. البته سوال از افراد صاحب نظر براي تشخيص بهترين فرد، كار صحيحي است و افراد مورد مشورت نيز مي توانند بگويند به نظر من با اين معيارها و ملاك هاي مورد نظر و تاكيد رهبر انقلاب، فلان كانديداي انتخابات نزديكترين فرد به اين ملاك ها است. به نظر مي رسد كه اين نوع نگاه به رهبري و انتخابات بهترين نگاه باشد. اگر اين نگاه صحيح است همگان بايد تلاش كنند در انتخابات آن را نهادينه سازند.

حاشیه- نمی‌توان دهان‌ها را بست که کسی نگوید نظر رهبري فلان فرد است. در عین حال، اینگونه هم نیست که اگر تبلیغ شود نظر رهبری فلان فرد است، همه بپذیرند.
عناصر حزب‌اللهی باید کوشش کنند تا نزدیکترین فرد به رهبری را برای ریاست جمهوری انتخاب نمایند؛ چرا که اقتضاء ولایت و محبت و عشق آنان به «آقا»(که حتی آقای هاشمی رفسنجانی نیز به عشق خود به معظم‌له تصریح نموده است)، چنین امری است. البته دیگران هم می‌توانند بر اساس میل خودشان رأی دهند؛ اما کسانی‌که نسبت خود و رهبری را مانند نسبت سلمان فارسی و علی(ع) می‌دانند، باید کوشش کنند پا جای پای مقتدای‌شان بگذارند. به مصداق قول باباطاهر، «پسندم آنچه را جانان پسندد».
امام علی(ع) شبیه‌ترین فرد به رسول خدا(ص) بود.
صرف اینکه رهبری بگوید «عدالت» و یک نامزد هم از راه برسد و او هم بگوید «عدالت»، دلیل رأی دادن به او نمی‌شود. یعنی صرف تطابق ظاهری شعار یک نامزد با گفتمان رهبری برای رأی دادن به او کافی نیست.
اجراي حدود و احكام سلطانيه، شأن ولي فقيه است و دولت نيز بازوي اجرايي وي مي‌باشد؛ همان‌گونه كه سپاه و ارتش بازوي دفاعي ايشان مي‌باشند؛ در غير اين‌صورت ولي فقيه چه تفاوتي با علي خانه‌نشين دارد؟! آیا «شجرة طيبه»اي كه امام در پيام خود به بسيجيان به آن اشاره مي‌كنند، چيز جز شجره طیبۀ ولایت است؟
کسانی هم که با تقنین سروکار دارند(مانند نمایندگان مجلس) در حقیقت مشاور رهبری هستند.
حضرت امام مي فرمايند: «رئيس‌جمهور منتخب مردم، اگر از طرف ولي‌فقيه نصب نشود طاغوت است»[1]. ايشان در حكم شهيد رجايي نيز مرقوم مي‌فرمايند: «اگر چنانچه خداي نخواسته تخلّف كند، مشروعيت آن را خواهم گرفت»[2]. امام در ماجراي عزل بني‌صدر نيز فرمودند: «امروز وظيفه من اين است كه او را معزول كنم هر چند فرياد مرگ بر خميني را در سراسر كشور با گوش خود بشنوم»[3]. ايشان در حكم نخست‌وزيري مهندس بازرگان مي‌فرمايند: «من به واسطة ولايتي كه از طرف خدا دارم، شما را منصوب مي‌كنم»[4]. و در جاي ديگر دربارة علت تعيين دولت موقت و نصب آقاي بازرگان مي‌فرمايند: «من كه ايشان را حاكم كردم، يك نفر آدمي هستم كه به واسطة ولايتي كه از شارع مقدس دارم ايشان را قرار دادم»[5].
ممکن بود در قانون اساسی رئیس جمهور به همان شیوه‌ای که مهندس بازرگان منصوب گردید، انتخاب می‌شد.
يك مدير كل هم در انتخاب منشي دفتر خود، جوانب متعددي را لحاظ مي‌كند.
امروز در دیزی باز است، حیای گربه کجاست؟

 
1 - صحيفه ‌نور ، ج9، ص253
2 - همان، جلد 15، ص76
3 - نهضت امام خميني(ره)، دفتر سوم، ص354، سيد حميد روحاني
4 - صحيفه نور، جلد 5، ص31
5 - صحيفه‌امام،‌ ج6، ص59