اما حمایت موسوی از گروههای تندرو مختص زمان جنگ نبوده است و وی در انتخابات دهم نیز با حمایت از سازمان مجاهدین و سیاسی خواندن بیانیه جامعه مدرسین در مورد این سازمان نامشروع ،خشم مراجع و ملت ایران را برانگیخت.بر هیچ کس پوشیده نیست که این نوع موضع گیری های موسوی، به نوع نگاه وی نسبت به توطئه و رد مبحث خودی و غیر خودی در جامعه بر می گردد .
 متاسفانه بعضی از هواداران موسوی با قهرمان سازی از کاندیدای ناکام خود سعی بر این دارند که انتخاب ملت ایران را عقلانی و از روی خرد ندانند.
البته اگر به گذشته نه چندان دور بر گردیم، متوجه می شویم که این سخنان حامیان میرحسین توهین به ملت ایران است.
دکتر فرامرز رفیع پور در کتاب معروف خود «توسعه و تضاد» یکی از عوامل جلوگیری کننده از توسعه در زمان جنگ را شخص میرحسین موسوی می داند. وی در بخش« کوششی در جهت ارزیابی توانایی رهبران»، با تکیه بر 13 مولفه سعی بر تبیین توانایی رهبران آن زمان جامعه ایران را دارد.
این استاد جامعه شناسی مهندس موسوی را دارای 2 شاخصه مناسب می داند:
1-معمار بودن و قدرت تجسم برای برنامه ریزی: البته دکتر رفیع پور این خصیصه میرحسین را در مقایسه با تئوریسین های مذهبی برجسته می داند.
2-مطالعات وی در زمینه جامعه شناسی: این کاندیدای ناکام ریاست جمهوری تحلیل جامعه شناختی رهبری مبنی بر خودی و غیر خودی را چندین بار رد کرده است و متاسفانه بحث های وی در زمینه توهم توطئه هم با توجه به حجم انبوه کارشکنی های علنی دول غربی بر ضد ملت ایران چندان کارشناسی به نظر نمی رسد و نویسنده کتاب نیز وی را فاقد تخصص در زمینه جامعه شناسی می داند.
اما نکات مهمی را که این استاد دانشگاه شهید بهشتی در مورد عوامل کندی حرکت جامعه ، فارغ از عواملی مثل جنگ و قدرت تفکر و تخصص محدود در مجموعه اداره کنندگان عملی ذکر می کند این گونه است: « حمایت موسوی از گرو ههای تندرو و عدم هماهنگی ایشان به عنوان نخست وزیر با رئیس جمهور سابق از جمله عواملی بود که مسئولین بعدی را به فکر تغییر مسیر انقلاب انداخت»
وی سیاست های زمان جنگ را از نوع مدیریت آزمایش و خطا و ادامه یافتن این نوع مدیریت را در آن زمان مناسب تر می داند.
اما حمایت موسوی از گروههای تندرو مختص زمان جنگ نبوده است و وی در انتخابات دهم نیز با حمایت از سازمان مجاهدین و سیاسی خواندن بیانیه جامعه مدرسین در مورد این سازمان نامشروع ،خشم مراجع و ملت ایران را برانگیخت.
بر هیچ کس پوشیده نیست که این نوع موضع گیری های موسوی، به نوع نگاه وی نسبت به توطئه و رد مبحث خودی و غیر خودی در جامعه بر می گردد. بر همین اساس پوراديب دبيركل مجمع اعتدالگرايان ايران اسلامي که حزب وی در انتخابات از موسوی حمایت کرده بود می گوید:« متاسفانه موسوي در رقابت‌هاي انتخاباتي خود به آن‌دسته از تندروهايي كه هشت سال با خاتمي كار كردند و آبروي وي را بردند چراغ‌سبز نشان داد، اين افراد كساني هستند كه فقط به فكر منافع خود هستند و آبروي نظام، خاتمي و موسوي اصلا برايشان مهم نيست.»
در واقع می توان گفت مقایسه مردم بین کسی که به شهادت جامعه شناسان، جزء عوامل جلوگیری از توسعه در زمان نخست وزیری اش بوده و بین کسی که نقش مهمی را در پیشرفت کشور از جمله مسئله هسته ای داشته است، باعث ایجاد حماسه بیست و دوم خرداد شد.
هاشمی رفسنجانی هم در تاریخ 1368.7.8 در انتقاد از دولت موسوی می گوید:«اين شيوه‌اي كه الان دولت دارد زندگي مردم را اداره مي‌كند، اين بدترين نوع اداره مردم است.»
در دوران تبلیغات انتخاباتی، موسوی شاه بیت تبلیغات خود را قانون گرایی انتخاب کرده و در مقابل، دولت نهم را به بی قانونی متهم می کرد.
صرف نظر از درست یا اشتباه بودن این ادعا، از این کاندیدای ریاست جمهوری با این شعار انتظار می رفت که پس از انتخابات با یک پیام تبریک این شعار خود را عملی می ساخت، ولی میرحسین موسوی آغازگر بدعت عدم قبول نتیجه انتخابات شده و شعار اصلی انتخاباتی خود را فراموش کرد.
 ده ها كشته و زخمي، تخريب گسترده اموال عمومي، آتش سوزي هاي وسيع و صدها مورد تخريب خودروهاي مردم حاصل دو هفته قانون گريزي و خودخواهي ميرحسين موسوي است.
موسوی همچنین در تاریخ 3/2/88 در دانشگاه مشهد گفت: «ولایت فقیه بزرگ‌ترین نقش را در پیروزی انقلاب داشته است و دراین30 سال بدون این اصل هرلحظه ممکن بود به فضای قبل از انقلاب برگردیم. ولایت فقیه ما را درمقابل کودتا و خودمختاری‌ها حفظ کرده است و من با قبول این اصل وارد عرصه‌ انتخابات شده‌ ام»
متاسفانه این سخنان موسوی هم برای فریب دادن مردم بود، وی در گفت و گو با مجله تایم می گوید:« در واقع دگرگوني و تغيير در ساختار قدرت با فشار بر رهبري در جهت پذيرش بيشتر افکار عمومي رخ خواهد داد»
البته موسوی با تجمع غیرقانونی در روز 25 خرداد عملا بر پیروی خود از ولایت فقیه خط بطلان کشید. او در دیدار با رهبر انقلاب در روز قبل از این تجمع غیر قانونی بر التزام به قانون توصیه شده بود.
به هر حال فصل الخطاب بودن سخنان رهبری نکته ای است که تمام نخبگان سیاسی و ملت ایران بر آن اتفاق نظر دارند و بهتراست بیش از این نخست وزیر دوران جنگ با خود خواهی و همراهی با سران استکبار، اصلاحات را به گورستان تاریخ نفرستد.