دفاع از انحراف

«دفاع از عالمان ديني» عنوان مطلبي است به قلم «مصطفي ايزدي» كه در روزنامه حيات نو مورخ (3/6/88) درج شده است. نويسنده بحث خود را با درج مطلبي درباره يك روحاني كه به سبب حضور در تجمعات غيرقانوني پس از انتخابات دستگير شده بود، آغاز كرد. وي پس از بيان اين موضوع و اشاره به تعداد بسيار اندك و انگشت شمار چند روحاني كه در آن تجمعات حضور داشتند مي نويسد: «[حضور آنها] نشان مي دهد انتخابات 22 خرداد و رويدادهاي پس از آن تا اندازه اي تكليف اين قشر از عناصر فكري و فرهنگي جامعه را با شرايط موجود روشن كرده است.» نويسنده در ادامه سعي مي كند با يادآوري خصومت بزرگان روحانيت در گذشته با قدرتمندان نامشروع را به زمان حال كشانده و وضعيت امروز روحانيت نسبت به نظام اسلامي را آنگونه وانمود كند. وي در اين خصوص مي نويسد: «مراجع تقليد، روحانيون رنجيده و طلاب شريف حوزه هاي علميه قم، مشهد، اصفهان و تبريز و ساير بلادي كه حوزه هاي بزرگ و با سابقه دارند از ديرباز تكليفشان با داعيه داران قدرت و به خصوص قدرتمندان مسئله دار روشن بوده و در شرايط جديد اين رابطه و تكليف شفاف تر و روشنتر شده است. اگرچه محافظه كاران درتلاشند واقعيات را ناديده گرفته و دوران خود را با دوران اوليه انقلاب يكي بدانند.» ايزدي با اشاره به سخنان يك ايراني ضد نظام كه در سخنان خود گفته بود «مواضع اخير كساني چون صانعي، منتظري و بيات و ديدار عبدالله نوري با منتظري، تلاش هاي بيهوده است. روحانيت تا بن دندان به جمهوري اسلامي نزديك است.» نوشت: «علما و روحانيوني كه فرد نامبرده آنان را منزوي فرض مي كند تا دل رفقاي محافظه كارش را در ايران شاد كند، اتفاقاً از فعال ترين عالمان دين در راه احقاق مردم هستند و بهترين دليل برعدم انزواي آنان، همين برخوردهاي اهانت آميز و غير اسلامي و غير قانوني است كه تندروهاي جناح راست عليه آنان دارند. اگر آن نفرات در انزوا بودند كه مخالفانشان در مقابل يك سخن و اظهارنظر آنان دستپاچه نمي شدند.»
به نظر نويسنده اعلام حضور چند روحاني نامبرده كه به بهانه مسائل پس از انتخابات اظهارات ناصواب و ضد نظام داشته اند به معناي عدم انزواي آنها است. به جا بود نويسنده به جاي ارائه تظاهر آنها به حضور و ادعاي عدم انزوا درصدد برمي آمد تا درست درك كند كه چرا آنها دچار انزوا شده اند. با فرافكني و خاك پاشيدن بر چشم حقيقت نمي توان انزواي آنها را نفي كرد. اتفاقاً اينجا است كه بايد گفت اين افراد برخلاف سلف از بزرگان روحانيت كه در زمان خود با شناخت صحيح از مسائل عصر خويش اقدام به موضع گيري مي كردند، هيچ گاه به شناخت درست نرسيدند و همين موضوع باعث انحراف آنها از مسير درخشان سلف شد. بر زبان آوردن سخناني عليه نظام اسلامي كه شادي، بهره برداري و پايكوبي دشمنان را به دنبال دارد به معناي عدم انزوا نيست بلكه به معناي بازيچه دست دشمنان شدن است. خوشبختانه اين روزها با افشاگري هاي روشنگرانه اي كه در دادگاه متهمين آشوب هاي اخير شده است كمتر كسي يافت مي شود كه همچنان نسبت به مسائل اتفاق افتاده در شك و ترديد باشد مگر كساني كه ظرفيت تحمل شكست در يك رقابت آزاد را ندارند، اما در اين گونه موارد ملاك آن چيزي است كه مردم آن را پذيرفته باشند كه خوشبختانه با روشن شدن هر چه بيشتر حقايق مردم با اعتماد و اطمينان بيشتر به نظام، امور جاري را سپري مي كنند و نيش و كنايه هاي گاه و بيگاه افراد در گوشه و كنار از جمله سه چهار روحاني مخالف نظام نمي تواند در ثبات نظر آنها خللي ايجاد كند.