از فیض خیالت چمن سینه شکفت از دیدن رویت گل آئینه شکفت چون صبح لب از خندهٔ جاوید نبست هر گل که ز باغ دل بی‌کینه شکفت

از فیض خیالت چمن سینه شکفت از دیدن رویت گل آئینه شکفت چون صبح لب از خندهٔ جاوید نبست هر گل که ز باغ دل بی‌کینه شکفت