دیبا به رخی بتا و زیبا به سلب الماس به غمزه و تریاک به لب خواهی که چو روز روشنی گیرد شب برکش ز رخ آن ریشه دستار قصب

دیبا به رخی بتا و زیبا به سلب الماس به غمزه و تریاک به لب خواهی که چو روز روشنی گیرد شب برکش ز رخ آن ریشه دستار قصب