کمر نابسته خواهی طعمه سیل حوادث شد مکن رخت اقامت پهن ای کوتاه بین اینجا ز خامی‌های طینت آن‌قدر از پای ننشستی که گور خویش را کردی تنور آتشین اینجا صائب تبریزی