گذارِ آن شه خوبان به کوی ما گدایان نیست که دامن پر کنم از اشک و بنشینم سر راهش اگر دانم کجا خواهد گذشت آن کاروان گل گلستان می‌کنم از اشکِ گلناری گذرگاهش استاد شهریار