کودک کربلا !

کودک کربلا !
شاهى كه علوم حق شد از او ظاهر
نـام و لقبـش محمـد است و باقـر
چقدر عجیب است که در شب ميلاد آخرين بازمانده ی کربلا ، اشک چشم مضاعف میشود و طپش قلب سنگین تر از دیروز ، و دستها بر پنجره های سخت قبرستان غریب و دلگیر بقيع گره میخورد، آنجا که مأوای شكافنده ی دانش هاست.
چشم ها را مي بندي و ديوار بقيع را در برابرت مي‌‌‌‌يابي و آنگاه كه شبكه هاي پنجره را لمس مي‌كني مرغ جانت پر مي كشد كه بر مزار مطهر و پاكشان حضور يابي ، صورت بر خاك معطرشان بگذاري و با سوز دل غربت شان را گريه كني. اين جا مدينه است ، اين جا بقيع ، و اين چهار بقعه ی تاريك و مظلوم ... چهار قبر مظلوم كه تنها با سنگي بر روي خود نشان از مزار شريف گلي از بوستان محمد (صلي الله عليه و اله) دارند.
خورشید وجود حضرت باقر در آسمان شيعه تابيدن گرفت؛ امامی که شكافنده دانش ها، جامع علم و منبع دانش و مشهور به فضيلت و بينش است و درجه علم و دانشش بالاتر از فهم بشري، امام پايداري و تلخي چشيده اي  از حماسه عاشورا كه پيمانش با خدا غير قابل ترديد و فضيلت و كمالش غير قابل انكار است. امام علم كه چشمه‌هاي جوشان دانش و فنون و حكمت از انديشه هاي اين نابغه دين مي جوشيد و مي‌تراويد و اوراق زندگي اش سراسر درس و حکمت و نصيحت است.
شب ميلادش، فضاي ساكت و آرام مدينه، مبهوت نورافشاني خانه ی گلين امام سجاد (عليه السلام) است و فروغي نوراني، آسمان مدينه را روشن كرده است؛ نوري كه از چهره معصوم و منور نوزادي مبارك به آسمان ساطع است. چشمه جاري شكافنده علم ها در بيابان خشكيده دانش جوشيدن گرفت و جان جويندگان علم و معرفت را از زلال پر بركت خود سيراب ساخت.
سید احمد سجادی