نوروز ؛ معاد طبیعت

نوروز ؛ معاد طبیعت
گفت پيغمبر به اصحاب كبار
تن مپوشانيد از باد بهار
آنچه با برگ درختان مى كند
با تن و جان شما آن مى كند ( مولوی)
بهار ، درس معادشناسى است ، اگر قرار باشد که انسان ها از اين طبيعت زيبا ، درس بياموزند ، در حقيقت اعتقاد به رستاخيز را آموخته اند ، و در اين صورت بايد سرآغاز چنان تحولی را جشن گرفت.
اگر مراسم نوروز ، بر اين اساس پى ريزى گردد ، و انسان ها خود را همگام و همگون با محتواى دعاى آغاز سال ؛ كه بيان گر تحول و نغمه توحيدى است ، سازند كه :
« يا مقلب القلوب و الابصار ، يا مدبر الليل و النهار ، يا محول الحول والاحوال ، حول حالنا الى احسن الحال ؛ اى خداوندى كه گرداننده قلب ها و چشم ها هستى ، و تدبير كننده نظم شب و روز مى باشى ، اى دگرگون كننده حال و احوال ، حال ما را به نيكوترين حال مبدل ساز .» قطعا نوروز براى آنها پر فايده خواهد بود.
آنان كه طعم توحيد را چشيده اند ، در ايام دل انگيز و پرنشاط آغاز بهار به پيروى از امامان(علیهم السلام) آياتى از قرآن همچون آيه زير را تلاوت كرده و مفاهيم آن را در اعماق جانشان دريافت مى كنند كه:
« ان فى خلق السموات والارض واختلاف الليل والنهار لايات لاولى الالباب ؛ (آل عمران/190) همانا در خلقت آسمان ها و زمين و آمد و شد شب و روز ، قطعا نشانه هايى براى صاحبان انديشه است.»
هرگاه در مراسم نوروز ، انسان ها به دنبال چنين مفاهيم سازنده و لذت بخشى بروند ، قطعا ، چنين روزى مبارك است ، ولى اگر از اين ايام سوء استفاده شود و به جاى مراسم سازنده ، به خرافات روى آورند ، روشن است كه باطل گرايى ، و پناه بردن به امور پوچ و بى اساس ، انسان را بى محتوا خواهد كرد ، و آلوده نمودن نوروز به امور واهى ، از خرد ورزى ، دور است و بايد خط بطلان بر چنين مراسمى كشيد.
سید احمد سجادی