در روایات ائمه اطهار(علیهم السلام) صحبت از گروهی زبده است که به مجرد قیام حضرت ولی‌عصر (عجّل الله تعالی فرجه) به آن امام ملحق شده، در رکاب او به مجاهدت و مبارزه در راه دین خدا می‌پردازند.
بدیهی است که این گروه افرادی هستند که قبل از ظهور امام زمان (علیه السلام) آمادگی لازم را برای حضور در کنار ولی خدا را برای خود فراهم نموده و علاوه بر خودسازی به تربیت افراد همّت گمارده و حتی جامعه را برای حضور آن امام همام آماده کرده‌اند.
از نظر روایات اسلامی در مقدمه قیام و ظهور امام، یک سلسله قیام‌های دیگر از طرف اهل حق صورت می‌گیرد، آن چه به نام قیام یمانی قبل از ظهور بیان شده است، نمونه‌ای از این سلسله قیام‌ها است. این جریان‌ها نیز ابتدا به ساکن و بدون زمینه قبلی رخ نمی‌دهد.
از مجموع آیات و روایات استنباط می‌شود که قیام حضرت مهدی آخرین حلقه از مجموع حلقات مبارزه حق و باطل است که از آغاز جهان بر پا بوده است. مهدی موعود تحقق بخش ایده‌آل همه انبیا و اولیا و مردان مبارز در راه حق است.1
بنابر این با دقّت و تأمّل در مفهوم واقعی کلمه «انتظار» این معنا به خوبی روشن می شود که منتظر راستین ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) بار سنگین و مسئولیت خطیری به عهده دارد. چرا که سه برنامه و مسئولیت مشخص، به نام: «خودسازی»، «دگرسازی» و «زمینه سازی» بر دوش او است، که توجّه بدان لازم، و موجب اصلاح فرد و جامعه و جلوگیری از مفاسد اجتماع، و باعث نجات و رستگاری، و مایه دلگرمی و آمادگی برای ظهور منجی بشریّت، و پذیرش امام معصوم غایب است.2
این برنامه‌ها همان سبک زندگی منتظران امام عصر در جوار امام غائب است.
سید احمد سجادی
پی‌نوشت‌ها:
1. قیام و انقلاب مهدی (ع) از دیدگاه فلسفه تاریخ،شهید مطهری،  انتشارات صدرا. ص 14
2. ظهور حضرت مهدی از دیدگاه اسلام و مذاهب و ملل جهان، سید اسدالله هاشمی شهیدی، مسجد مقدس جمکران، ص 209