جهان، بساط پهناورى است که زیر پاى آدمیان گسترده شده و با وجود هزاران عامل و شرایط زیستى مناسب در آن، همچون گهواره‏اى است که در آغوش مساعدش، موجودات زنده پرورش مى‏‌یابند و به آسایش مى‏‌پردازند. آفرینش شگفت‏ انگیز زمین و آسمان، وسعت و گستردگى زمین، نظم دقیق حاکم بر حرکات متعددش و در عین حال، استقرار و آرامش کامل براى زندگى بر روى آن، هر کدام نشانه‌‏هایى آشکار از حکمت و قدرت خداوند است1.

خداوند زمین را براى زندگى انسان‌ها و موجودات زنده آفریده است  و به حکمت خود عوامل لازم را براى فراهم شدن امکان زندگى انسان‌ها و حیوانات در زمان‌های مختلف مهیا ساخته است. اما اینکه انسان در این مجموعه هماهنگ نظام آفرینش در برابر محیط زیست چگونه رفتار مى‌کند. خداوند براى بشر مسئولیت بهره‌گیرى منطقى و آبادسازى زمین را مشخص فرموده است ، آبادسازى باید به گونه‌اى باشد که شرایط توسعه پایدار را فراهم سازد  و نسل‌هاى آینده نیز بتوانند در شرایط مناسبى فعالیت کنند و سلامت آن‌ها با خطرات ناشى از عملکرد نسل فعلى روبرو نشود. در بسیارى از نقاط بیابانى کشور ما آثارى وجود دارد که نشان مى‌دهد در زمان‌هاى قدیم به جاى این بیابان‌ها، باغ‌ها و جنگل‌هاى سرسبز خرمى وجود داشت اما قطع بیش از اندازه درختان تدریجاً سبب نابودى آن جنگل‌ها و باغ‌ها شده و با کم شدن تدریجى رطوبت هوا، رویش گیاهان نیز به شدت کاهش یافته است، با از بین رفتن پوشش گیاهى جابجایى خاک سطح زمین توسط باد و حرکت ماسه و شن، آن خرّمى و شادابى را به خشکى و آن زمین‌هاى سرسبز را به بیان‌ها تبدیل کرده است2. به همین جهت روز جهانی محیط زیست، برای افزایش آگاهی مردم برای نگهدار محیط زیست و رویارویی با تخریب محیط زیست و گونه‌های زیستی گیاهی و ‌جانوری نام‌گذاری شده ‌است تا با دقت در طبیعت  اهمیت نعمت­‌های خداوندی را بهتر درک کنیم. هر سال روز 15 خرداد در سراسر جهان با عنوان روز جهانی محیط زیست گرامی داشته می­‌شود. به مناسبت روز جهانی محیط زیست در ایران  ۱۵ تا ۲۱ خرداد به عنوان هفته محیط زیست نام‌گذاری شده است.

سید احمد سجادی

پی‌نوشت‌ها:

1) انسان و جهان ، ص 24

2) آیین تندرستی، محمد مهدی اصفهانی، جلد 1، صص 157-158