| ديگرگون باغ و راغ ديگرگون شد |
|
سبحانالله جهان نبيني چون شد |
| گلنار به رنگ توزي و پرنون شد |
|
شمشاد به توي زلفک خاتون شد |
| وز ميغ هوا به صورت پشت پلنگ |
|
از سبزه زمين بساط بوقلمون شد |
| برکوه صف گهرفروشان بيني |
|
در باغ کنون حريرپوشان بيني |
| دلها ز نواي مرغ جوشان بيني |
|
شبگير کلنگ را خروشان بيني |
| دردست عبير و نافهي مشک به تنگ |
|
برروي هوا گليم گوشان بيني |
| با باد صبا بيد کند کوس همي |
|
هنگام سحر ابر زند کوس همي |
| نرگس گل را دست، دهد بوس همي |
|
بر لاله کند سرخ گل افسوس همي |
| بيپردهي طنبور و بيرشتهي چنگ |
|
دراج کشد شيشم و قالوس همي |
| هر طاووسي دراز پايي دارد |
|
هر طوطيکي سبز قبايي دارد |
| هربلبلکي زير و ستايي دارد |
|
هر فاختهاي ساخته نايي دارد |
| و آهو به دهن درون گل رنگ به رنگ |
|
تيهو به دهن شاخ گيايي دارد |
| صلصل به نوا سخره کند ليلي را |
|
بلبل به غزل طيره کند اعشي را |
| موسيجه همي بانگ کند موسي را |
|
گلبن به گهر خيره کند کسري را |
| هدهد به سراندرون زند تير خدنگ |
|
قمري به مژه درون کند شعري را |
| وز باد سوي باده سفيري دگرست |
|
هر روز درخت با حريري دگرست |
| مسکين ورشان بابم وزيري دگرست |
|
هر روز کلنگ با نفيري دگرست |
| هرروز نبات را دگر زينت و رنگ |
|
هرروز سحاب را مسيري دگرست |
| هر آهوکي چرا به راغي دارد |
|
هر زرد گلي به کف چراغي دارد |
| هر سرخ گل از بيد جناغي دارد |
|
هرباز به زير چنگ ماغي دارد |
| هر لاله گرفته لالهاي در برتنگ |
|
هر قمريکي قصد به باغي دارد |
| بر نارونان لحن دلانگيزانست |
|
در باغ به نوروز درمريزانست |
| با ميغ سيه به کشتي آويزانست |
|
باد سحري سپيدهدم خيزانست |
| تا باد مگر ز ميغ بردارد چنگ |
|
وان ميغ سيه ز چشم خونريزانست |
| دارد سمن اندر زنخش سيمين چاه |
|
بر دل دارد لاله يکي داغ سياه |
| بر فرق سر چکاوه يک مشت گياه |
|
بر فرق سر نرگس از زر کلاه |
| شمشاد چو زنگار و مي لعل چو زنگ |
|
گلنار چو مريخ و گل زرد چوماه |
| چون آتش اندر او فتاد به خف است |
|
لاله مشکين دل و عقيقين طرف است |
| زيرا که چو معشوقهي خواجه خلف است |
|
گل با دوهزار کبر و ناز و صلف است |
| حلمش به شتاب نه، نه جودش به درنگ |
|
آن خواجه که با هزار بر و لطف است |
| او سخت بديع و کار او سخت بديع |
|
روح رسا ابوربيع بن ربيع |
| زيرا که شريفست و لطيفست و منيع |
|
چون او به جهان در، نه شريف و نه وضيع |
| در راه ثنا گفتن او گردد لنگ |
|
گر بنده جريرست و حبيبست و صريع |
| برشاه جهان عزيز و بر حاجب شاه |
|
والا منشي که پشت او هست اله |
| زين صاحب عز آمده، زان صاحب جاه |
|
مر حاجب شاه و شاه را نيکوخواه |
| پاک از همه عيب و عار و دور از همه ننگ |
|
برده سبق از همه بزرگان سپاه |
| در خانهي بدسگال او ماتم باد |
|
همواره شهنشاه جهان خرم باد |
| بدخواه ورا دم زدن اندر دم باد |
|
فرمانش رونده در همه عالم باد |
| تا شاد زيند و باده گيرند به چنگ |
|
احباب ورا سعادت بيغم باد |