هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنیم!

هرگز خود را با دیگران مقایسه نکنیم

این مقایسه غیرمنطقی و غیر عادلانه است و به جایی نمی رسد مگر تضعیف عزت نفس ما. هر یک از ما عوامل وراثتی، شرایط اجتماعی و دوران کودکی متفاوتی دارد. مهارت های تحصیلی و تجربه زندگی هر شخص با دیگری تفاوت دارد. بنابراین چگونه می شود مقایسه ای واقعی بین خود و دیگری انجام دهید؟ هر روز کارهایی می کنیم که شاید کم اهمیت به نظر برسد، اما در واقع بسیار اهمیت دارند مشکلاتی که بر آنها چیره می شویم، چالش هایی که با آنها روبه رو می شویم، کارها و رفتار محبت آمیزی که با دیگران داریم، شیوه ارتباط اجتماعی با دیگران و... انباشت روزانه این کارهای کوچک است که در نهایت ما را به شکل آنچه هستیم، درمی آورد. یک حسن جویی راستین و سالم از خود، در ما توانایی رشد را آزاد کرده و به ما انگیزه تغییر و رشد می دهد.
 

قدر موهبت سلامتی را بدانید

یکی از مسئولیت های ما نسبت به خود، تلاش در جهت رسیدن به وضعیت سلامتی است. سلامتی یک انتخاب است، یک شیوه زندگی است. سلامتی در واقع هماهنگی بدن، ذهن و روح می باشد. سلامتی یک نگرش و حالت مثبت ذهن است. ارزش قائل شدن برای خویشتن، برای دیگران و برای محیط زیست است. باید بگویید من مسئولیت سلامتی خودم را به عهده می گیرم. می توانم با بدنم بیشتر دوست باشم و این کار را از راه آموختن احترام به این جنبه و خودم و مراقبت مهرآمیز از آن انجام دهم. می توانم از بیگانگی از بدنم که ریشه در ناهماهنگی برنامه ریزی ذهنی دارد، رها شوم و در مورد خود دوباره برنامه ریزی کنم. یاد بگیرم که به جای چسبیدن به تصویر منفی ناتوانایی ها، ضعف ها، شکایت ها و... به شیوه مثبت بر امور چیزهای بی شماری که برای خود داریم، تمرکز کنیم.

برای خودتان وقت بگذارید

ما نیاز داریم که در زمان هایی خود را رها کنیم. بیشتر اوقات ما بدون این که دلیل آن را درک کنیم، آشفته هستیم. حتی هنگامی که به خواب می رویم. جسم و ذهن مان آسوده نیست، چرا که ما تنش های روز را با خود حمل می کنیم و از این رو خواب راحتی نداریم، صبح روز بعد با احساس خستگی و سستی بیدار می شویم و احساس شادابی و توانایی روبه رو شدن با چالش های یک روز تازه را نداریم. این وضعیت روز به روز ادامه می یابد و تنش ها هم انباشته می شود تا سرانجام خود را به شکل بیماری های فیزیکی بروز می دهد. از این رو نگران کارها نباشید، خداوند فاعل یکتا است. اگر اراده و خواست خدا این است، پس بگذارید کارهای او از طریق شما انجام پذیرد. پس آرام باشید به او تکیه کنید و بگذارید هر نفسی که برمی آورید، پیشکشی به او باشد.
 

نگرش مثبت را در اولویت قرار دهید

سعی کنید منظور خود و آنچه را می خواهید یا نمی خواهید به نحوی مثبت بیان کنید و نه به شیوه ای منفی، مثلا در عوض مبارزه با چاقی یا لاغر کردن تصویر ذهنی آنچه می خواهید باشید (مثلا شخصی با اندام موزون) ایجاد کنید یا درعوض سعی برای ترک سیگار، خود را یک انسان آزاد از دود مجسم کنید. هر روز با خود تامل کنید که ذهن خود را بیشتر در چه راهی به کار می گیرید؟ اغلب آنچه موجب تیرگی روابط اجتماعی می شود و مساله می آفریند، این است که طرف ذهن خود را بر معایب و کاستی های دیگری متمرکز می کند. اگر نسبت به شخصی خشمگین می شوید، ذهن خود را بر صفاتی از او که می پسندید، متمرکز کنید و بگذارید طرف مقابل همان چیزی باشد که هست. همین پدیده در مورد روابط با کودکان نیز درست است. همیشه مچ آنها را هنگام انجام کار غلط نگیرید. گاهی به آنها در حال انجام کارهای درست توجه کنید و تحسین و تشویق نمایید.
 

گذشت و رحمت را فراموش نکنید

زندگی عبارت است از یک سلسله رویدادهای ساخته و پرداخته ای که ما خود آنها را آفریده و به آن چسبیده ایم به کینه های کهنه و قدیمی، قضاوت های عجولانه خود می چسبیم و عادت به سرزنش دیگران داریم. در مورد احساس خشم از رفتار دیگران نسبت به خود، هرچند رفتار آنها بد باشد لازم است بیاموزیم که مساله را از دیدگاه دیگری ارزشیابی کنیم. آنها تحت شرایط زندگی خود همان کاری را کردند که به قولی، به عقل شان رسیده است. اگر از رفتار آنها کینه به دل گرفته ایم. این چیزی است که ما خود انتخاب کرده، دردل جا داده ایم و به اطراف حمل نموده و همان چیز را به جهان خارج منعکس می کنیم. گذشت و رحمت به معنی رفع سوءتفاهم و اصلاح برداشت اشتباه آمیز است. هنگامی که کسی را به لحاظ زیانی که ممکن است به ما رسانده باشد می بخشیم، در واقفع به او می گوییم:« من دیگر به شما اجازه نمی دهم که هویت یا پندار و کردار مرا در آینده کنترل کنی.» هنگامی که به مساله دقیق می شویم، خواهیم دید که در واقع ما چیزی یا کسی را نمی بخشیم، بلکه تنها تصمیم می گیریم که چگونه با رفتار دیگران برخورد کنیم. هنگامی که تصمیم به سرزنش گرفتیم، در واقع به دیگران اجازه داده ایم که به ما صدمه بزنند. می توان گفت گذشت و رحمت والاترین پیروزی انسان است، زیرا روشن بینی واقعی را عمل متجلی می سازد و به این دلیل است که پیشوایان و آموزگاران بزرگ معنوی و اخلاق، توانایی آدمی در گذشت و رحمت را یک اصل آموزنده و چراغ راهنما در راه زندگی می دانند.


منبع: نشریه راه موفقیت شماره 19