شايد .... بايد .....

شايد
بايد خدا تو را مى‏آفريد
تا بهانه‏اى براى آفرينش باشى!
***
ديگران را نمى‏دانم
اما بهانه من براى نفس كشيدن، تويى!
اگرچه هرگاه نامت را مى‏شنوم
نفسم بند مى‏آيد!
***
شايد بايد مى‏آمدى
تا واژه زيبايى، جسارتِ عرض وجود بيابد
شايد بايد مى‏آمدى
تا من به مفهوم تمام بايدهاى عالم پى ببرم
كار من اما ديگر
از شايد و بايدها گذشته است
خواسته يا ناخواسته
تار و پودم را از خود آكنده‏يى
شايد اگر تقويم جان من
در هجوم تندباد تمنايت طاقت مى‏آورد
امروز مى‏توانستم به ياد بياورم،
تاريخ وقوع جرم عاشقى‏ام را!
و اينكه كدام مقصر تريم؟
من كه دل شيدايى‏ام جز تو راه به جايى ندارد؟
يا تو كه زيبايى‏ات انتهايى ندارد؟!
***
تو مرا پيدا كردى؟
يا من تو را؟
نمى‏دانم!
اينقدر مى‏دانم كه
اسارت هم مى‏تواند شيرين و خواستنى باشد،
وقتى صياد تو باشى!
***
همه هستى ام را به رفاقتت فروختم
ولى تو مال همه بودى!
وقتى مى‏بينم همه فارغ از بيم و حسادت
و بلكه در حضور يكديگر
از تو و عشق تو مى‏گويند،
اگر با هم صادق باشيم
بايد بگويم غبطه نمى‏خوردم، حسادت مى‏كردم
نمى‏دانم!
واقعاً چرا با اينكه هرگز نديدم‏ات
برايم زيبايى؟!
و چرا با اينكه هرگز كنارم نبودى
حضورت را در لحظه لحظه‏ى زندگيم حس كرده‏ام؟!
***
دلدارى‏ام دادى و من رام شدم
چرا فقط به صداى تو گوش دادم؟... اين همه صدا!
***
از خودت برايم بگو!
راستى وقتى با تو مى‏گويم:
انى سلم لمن سالمكم
و حرب لمن حاربكم الى يوم القيمْ
چه حالى مى‏شوى؟!
مى‏خندى، نه؟!
آيا به راستى من در آشتى‏ام
با آنكس كه در آشتى است با شما؟!
و در جنگم
با آن‏كه در جنگ است با شما؟
آن هم تا روز قيامت؟!
آرى بخند!
من خنديدن‏ات را، حتى از سر طعن باشد،
و كلامت را،
حتى اگر از سر عتاب باشد،
دوست مى‏دارم!
***
دوستم بدار!
و نگاهت را از نگاه خسته و محتاجم دريغ مدار!
ارسال مقاله توسط عضو محترم سایت با نام کاربری : movood424
/س