زدش چند سيلي همي بر قفا

شاعر : ملک الشعرا بهار

بناليد از آن درد ابر سياه زدش چند سيلي همي بر قفا
تو گفتي سيه بنده‌اي کرده جرم شد آفاق از ناله‌اش پر صدا
ببارد ز مژگان سرشک آن چنان دهد خواجه اکنون مر او را جزا
گه از خشم دندان نمايد همي کز آن تر شود باغ و صحن سرا
ببالد چمن ز آن خروش و غريو بتابد ز دندانش نور و ضيا
چنان کز خروشيدن کوس رزم بخندد سمن ز آن فغان و بکا
دگر باره خياط باد صبا بخندد همي لشکر پادشا
يکي را به بر ارغواني سلب بر اندام گل دوخت رنگين قبا
ز اصحاب بستان که يکسر بدند يکي را به تن خسرواني ردا
به دست يکي بست زيبا نگار برهنه تن و مفلس و بينوا
بياراست بر پيکر سرو بن به پاي يکي بست رنگين حنا
برافکند بر دوش بيد نگون يکي سبز کسوت ز سر تا به پا
بسي ساخت بازيچه و پخش کرد ز پيروزه دراعه‌اي پربها
به دست يکي پيکري خوب چهر به اطفال باغ از گل و از گيا
يکي بسته شکلي به رخ بلعجب به چنگ يکي لعبتي خوش لقا
يکي را به بر، طرفه‌اي مشک بيز يکي هشته تاجي به سر خوشنما
پس آن گه بسي عقد گوهر ز هم يکي را به کف حقه‌اي عطر سا
درخت شکوفه ده انگشت خويش گسست و پراکندشان بر هوا
سيه ابر توفنده کز جيش دي فرا پيش کرد و ربود آن عطا
بر آن شد که آيد به يغماي باغ جدا مانده در کوه جفت عنا
برآمد خروشنده از کوهسار بتاراجد آن ايزدي حله‌ها
که ناگاه باد صبا در رسيد بپيچيد از خشم چون اژدها