| بناليد از آن درد ابر سياه |
|
زدش چند سيلي همي بر قفا |
| تو گفتي سيه بندهاي کرده جرم |
|
شد آفاق از نالهاش پر صدا |
| ببارد ز مژگان سرشک آن چنان |
|
دهد خواجه اکنون مر او را جزا |
| گه از خشم دندان نمايد همي |
|
کز آن تر شود باغ و صحن سرا |
| ببالد چمن ز آن خروش و غريو |
|
بتابد ز دندانش نور و ضيا |
| چنان کز خروشيدن کوس رزم |
|
بخندد سمن ز آن فغان و بکا |
| دگر باره خياط باد صبا |
|
بخندد همي لشکر پادشا |
| يکي را به بر ارغواني سلب |
|
بر اندام گل دوخت رنگين قبا |
| ز اصحاب بستان که يکسر بدند |
|
يکي را به تن خسرواني ردا |
| به دست يکي بست زيبا نگار |
|
برهنه تن و مفلس و بينوا |
| بياراست بر پيکر سرو بن |
|
به پاي يکي بست رنگين حنا |
| برافکند بر دوش بيد نگون |
|
يکي سبز کسوت ز سر تا به پا |
| بسي ساخت بازيچه و پخش کرد |
|
ز پيروزه دراعهاي پربها |
| به دست يکي پيکري خوب چهر |
|
به اطفال باغ از گل و از گيا |
| يکي بسته شکلي به رخ بلعجب |
|
به چنگ يکي لعبتي خوش لقا |
| يکي را به بر، طرفهاي مشک بيز |
|
يکي هشته تاجي به سر خوشنما |
| پس آن گه بسي عقد گوهر ز هم |
|
يکي را به کف حقهاي عطر سا |
| درخت شکوفه ده انگشت خويش |
|
گسست و پراکندشان بر هوا |
| سيه ابر توفنده کز جيش دي |
|
فرا پيش کرد و ربود آن عطا |
| بر آن شد که آيد به يغماي باغ |
|
جدا مانده در کوه جفت عنا |
| برآمد خروشنده از کوهسار |
|
بتاراجد آن ايزدي حلهها |
| که ناگاه باد صبا در رسيد |
|
بپيچيد از خشم چون اژدها |