هنوزت ناز گرد چشم خواب آلود مي‌گردد

شاعر : امير خسرو دهلوي

هنوز از تو شکيب عاشقان نابود مي‌گردد هنوزت ناز گرد چشم خواب آلود مي‌گردد
نمي‌گويد مکش اما سخن در لاغري دارد مرا چون مي کشي جانا شفاعت مي‌کند جانم
غم آن کافتد و شادي آن کان برسرم افتد ز گريه زير ديوار تو هم غمناک و هم شادم
کي کس خانه غارت گشت بي‌فرياد کي ماند مکن عيب ار بنالد جان چو نقد تن همه بردي
به هفت اقليم تن يک منزل آبادان نمي‌ماند ز چشم کافرت کز غمزه لشکر ميکشد هر سو
که پيوسته مزاج آدمي يکسان نمي‌ماند نه‌يي با بنده چون اول بدين خوش ميکنم دل را
همي سوزد عجب دارم که پيراهن نمي‌سوزد بدينسان کز تب هجران تنم در زير پيراهن
چراغ خانه‌ي همت به هم روشن نمي‌سوزد چراغ من نمي‌سوزد شب ازدلهاي سرد من
مرا اين کشت ورنه طعنه‌ي دشمن نمي‌سوزد غم خسرو هخي داني و نادان مي‌کني خود را
چگونه مرغ خانه در ده ويران بياسايد تن نازک کجا تاب خرابيهاي عشق آرد
همين در دل تو مي گنجي کسي ديگر نمي‌گنجد مرا گويي که دل بر يار ديگر به نهم ليکن
بين آن موي را باري در کشور نمي‌گنجد ز هجرت موي شد خسرو ولي از شادي وصلت
رها کن ناز سر گيرم که گم کردم شمار خود دو بوسم لطف کردي و شدم هم در يکي بيهش
من ازديده پذيرم هر گلي کان نازنين بخشد چو سنگ نازنينان گل بود برروي مشتاقان