| هنوز از تو شکيب عاشقان نابود ميگردد |
|
هنوزت ناز گرد چشم خواب آلود ميگردد |
| نميگويد مکش اما سخن در لاغري دارد |
|
مرا چون مي کشي جانا شفاعت ميکند جانم |
| غم آن کافتد و شادي آن کان برسرم افتد |
|
ز گريه زير ديوار تو هم غمناک و هم شادم |
| کي کس خانه غارت گشت بيفرياد کي ماند |
|
مکن عيب ار بنالد جان چو نقد تن همه بردي |
| به هفت اقليم تن يک منزل آبادان نميماند |
|
ز چشم کافرت کز غمزه لشکر ميکشد هر سو |
| که پيوسته مزاج آدمي يکسان نميماند |
|
نهيي با بنده چون اول بدين خوش ميکنم دل را |
| همي سوزد عجب دارم که پيراهن نميسوزد |
|
بدينسان کز تب هجران تنم در زير پيراهن |
| چراغ خانهي همت به هم روشن نميسوزد |
|
چراغ من نميسوزد شب ازدلهاي سرد من |
| مرا اين کشت ورنه طعنهي دشمن نميسوزد |
|
غم خسرو هخي داني و نادان ميکني خود را |
| چگونه مرغ خانه در ده ويران بياسايد |
|
تن نازک کجا تاب خرابيهاي عشق آرد |
| همين در دل تو مي گنجي کسي ديگر نميگنجد |
|
مرا گويي که دل بر يار ديگر به نهم ليکن |
| بين آن موي را باري در کشور نميگنجد |
|
ز هجرت موي شد خسرو ولي از شادي وصلت |
| رها کن ناز سر گيرم که گم کردم شمار خود |
|
دو بوسم لطف کردي و شدم هم در يکي بيهش |
| من ازديده پذيرم هر گلي کان نازنين بخشد |
|
چو سنگ نازنينان گل بود برروي مشتاقان |