صوفی بیا که آینه صافیست جام را
 
شاعر : حافظ
 
تا بنگری صفای می لعل فام را صوفی بیا که آینه صافیست جام را
کاین حال نیست زاهد عالی مقام را راز درون پرده ز رندان مست پرس
کان جا همیشه باد به دست است دام را عنقا شکار کس نشود دام بازچین
یعنی طمع مدار وصال دوام را در بزم دور یک دو قدح درکش و برو
پیرانه سر مکن هنری ننگ و نام را ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش
آدم بهشت روضه دارالسلام را در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند
ای خواجه بازبین به ترحم غلام را ما را بر آستان تو بس حق خدمت است
وز بنده بندگی برسان شیخ جام را حافظ مرید جام می است ای صبا برو