اي دل ريش مرا با لب تو حق نمک

شاعر : حافظ

حق نگه دار که من مي‌روم الله معک اي دل ريش مرا با لب تو حق نمک
ذکر خير تو بود حاصل تسبيح ملک تويي آن گوهر پاکيزه که در عالم قدس
کس عيار زر خالص نشناسد چو محک در خلوص منت ار هست شکي تجربه کن
وعده از حد بشد و ما نه دو ديديم و نه يک گفته بودي که شوم مست و دو بوست بدهم
خلق را از دهن خويش مينداز به شک بگشا پسته خندان و شکرريزي کن
من نه آنم که زبوني کشم از چرخ فلک چرخ برهم زنم ار غير مرادم گردد
اي رقيب از بر او يک دو قدم دورترک چون بر حافظ خويشش نگذاري باري