فاش مي‌گويم و از گفته خود دلشادم

شاعر : حافظ

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم فاش مي‌گويم و از گفته خود دلشادم
که در اين دامگه حادثه چون افتادم طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق
آدم آورد در اين دير خراب آبادم من ملک بودم و فردوس برين جايم بود
به هواي سر کوي تو برفت از يادم سايه طوبي و دلجويي حور و لب حوض
چه کنم حرف دگر ياد نداد استادم نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست
يا رب از مادر گيتي به چه طالع زادم کوکب بخت مرا هيچ منجم نشناخت
هر دم آيد غمي از نو به مبارک بادم تا شدم حلقه به گوش در ميخانه عشق
که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم مي خورد خون دلم مردمک ديده سزاست
ور نه اين سيل دمادم ببرد بنيادم پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک