فاش ميگويم و از گفته خود دلشادم
فاش ميگويم و از گفته خود دلشادم
شاعر : حافظ
| بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم |
|
فاش ميگويم و از گفته خود دلشادم |
| که در اين دامگه حادثه چون افتادم |
|
طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق |
| آدم آورد در اين دير خراب آبادم |
|
من ملک بودم و فردوس برين جايم بود |
| به هواي سر کوي تو برفت از يادم |
|
سايه طوبي و دلجويي حور و لب حوض |
| چه کنم حرف دگر ياد نداد استادم |
|
نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست |
| يا رب از مادر گيتي به چه طالع زادم |
|
کوکب بخت مرا هيچ منجم نشناخت |
| هر دم آيد غمي از نو به مبارک بادم |
|
تا شدم حلقه به گوش در ميخانه عشق |
| که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم |
|
مي خورد خون دلم مردمک ديده سزاست |
| ور نه اين سيل دمادم ببرد بنيادم |
|
پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک |
|