گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر

شاعر : حافظ

بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر
تا زنم آب در ميکده يک بار دگر خرم آن روز که با ديده گريان بروم
تا برم گوهر خود را به خريدار دگر معرفت نيست در اين قوم خدا را سببي
حاش لله که روم من ز پي يار دگر يار اگر رفت و حق صحبت ديرين نشناخت
هم به دست آورمش باز به پرگار دگر گر مساعد شودم دايره چرخ کبود
غمزه شوخش و آن طره‌ي طرار دگر عافيت مي‌طلبد خاطرم ار بگذارند
هر زمان با دف و ني بر سر بازار دگر راز سربسته ما بين که به دستان گفتند
کندم قصد دل ريش به آزار دگر هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت
غرقه گشتند در اين باديه بسيار دگر بازگويم نه در اين واقعه حافظ تنهاست