| خانهي گردنده بگرد جهان | | ساخته از حکمت کار آگهان |
| خانه روان ، خانگيانش مقيم | | نادرهي حکم خداي حکيم |
| همره اوساکن و او در سفر | | اهل سفر را همه بروي گذر |
| آبله در پاش شده از حباب | | گاه روشن همره او گشته آب |
| کشتي خصم ست که بيني نگون | | عکس که بنمود باب اندرون |
| يافته در خانهي ماهي قرار | | ماه رسن بسته چو دلو استوار |
| يک مه نو گشته بده سال راست | | ماه نوي کاصل وي از سال خواست |
| عکس هلال ست باب اندرون | | گشته گهي سير، هلالش زبون |
| عين چو ابرو شده بر چشمها | | صورت آن تخته که بد بيبها |
| کاوست سر افراخته ابر نگون | | ليک جزين فرق ندانم کنون |
| چشم بد از ابروي نيکوش دور | | ابروي او داده بهر چشم نور |
| تير ستاده ست و کمانش روان | | همچو کمان پر خم و تيره از ميان |
| تير به تيرش نرسد گاه موج | | او برسد تير فلک را به اوج |
| پيشتر از باد رود روز باد | | پيشتر از مرغ پرد در کشاد |
| بار سن و سلسله و تخته بند | | وقت دو منزل بدمي بل دو چند |
| بحر روان زو شده زنجير ساز | | بسته به زنجير مسلسل دراز |
| پر، چو حواصل، زد و سو کرده باز | | همچو کمان پر خم و تيز از ميان |
| طرفه بود ليک نه چندين پرد | | مرغ که آن از پر چو بين پرد |
| هر قدمش سير برآب ديگر | | هر طرفش ره بشتاب دگر |
| معجز نوح آمده بر روي آب | | از تگ طوفان شکنش در شتاب |
| آب نباشد مگرش تا شکم | | گر چه زد ريا گذرد بيش و کم |
| رفته بهر سوز پي آب خورد | | ديده شب و روز بسي گرم و سرد |
| آب ازان لطمه به فرياد و شور | | لطمه زنان بر رخ دريا به زور |
| آمده از عبرهي درياش سيم | | تا عمل بحر شدش مستقيم |
| تيشهي نجار از و در خراش | | پيشهي ملاح در و شيم پاش |
| بر طرف بحر شده پاي کوب | | مرکب بحري زسفر گشته چوب |
| غرقه نگردد چو سواران آب | | بگذرد از آب سوارش به خواب |
| گر چه که صد نيزه بود، تيز نيست | | در ته او آب سبک خيز نيست |
| کيست که بي آب تواند شدن | | در ره بي آب نداند شدن |
| ارچه گران گشت سبک تر رود | | موج گران يافت سبک بر رود |
| وز پل چو بين همه دريا ببست | | شاه در آن خانهي چو بين نشست |
| کرده ز هر تخته معلم خروش | | آب شد از بحر روان تخته پوش |
| بيل به سيليش همي کرد پست | | موج سوي جاريه ميبرد دست |
| بر تن خود لرزه همي کرد موج | | نعره ملاح که ميشد به اوج |
| ماهي از آن دام خلاصي نيافت | | سلسلهي موج ز دامي که بافت |
| آب روان تشنهي گل شد به ريگ | | بس که بجوشيد زمين همچو ديگ |
| گرد نميگشت به گرد آب خويش | | آب از آن غلغل ز اندازه بيش |
| بست به پهلوي نهنگان طناب | | عکس رسنها که فرو شد باب |
| در زدن چشم ز دريا گذشت | | کشتي شه تيزتر از تير گشت |
| گوهر خود بر لب دريا بديد | | راست که شه بر لب دريا رسيد |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}