ساخته از حکمت کار آگهان

ساخته از حکمت کار آگهان شاعر : امير خسرو دهلوي خانه‌ي گردنده بگرد جهان ساخته از حکمت کار آگهان خانه روان ، خانگيانش مقيم نادره‌ي حکم خداي حکيم همره اوساکن و او در سفر اهل سفر را همه بروي گذر آبله در پاش شده از حباب گاه روشن همره او گشته آب کشتي خصم ست که بيني نگون عکس که بنمود باب اندرون يافته در خانه‌ي ماهي قرار ماه رسن بسته چو دلو استوار يک مه نو گشته بده سال راست ماه نوي کاصل وي از سال خواست عکس هلال ست باب اندرون گشته...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ساخته از حکمت کار آگهان

شاعر : امير خسرو دهلوي

خانه‌ي گردنده بگرد جهان		ساخته از حکمت کار آگهان
خانه روان ، خانگيانش مقيم		نادره‌ي حکم خداي حکيم
همره اوساکن و او در سفر		اهل سفر را همه بروي گذر
آبله در پاش شده از حباب		گاه روشن همره او گشته آب
کشتي خصم ست که بيني نگون		عکس که بنمود باب اندرون
يافته در خانه‌ي ماهي قرار		ماه رسن بسته چو دلو استوار
يک مه نو گشته بده سال راست		ماه نوي کاصل وي از سال خواست
عکس هلال ست باب اندرون		گشته گه‌ي سير، هلالش زبون
عين چو ابرو شده بر چشمها		صورت آن تخته که بد بي‌بها
کاوست سر افراخته ابر نگون		ليک جزين فرق ندانم کنون
چشم بد از ابروي نيکوش دور		ابروي او داده بهر چشم نور
تير ستاده ست و کمانش روان		همچو کمان پر خم و تيره از ميان
تير به تيرش نرسد گاه موج		او برسد تير فلک را به اوج
پيشتر از باد رود روز باد		پيشتر از مرغ پرد در کشاد
بار سن و سلسله و تخته بند		وقت دو منزل بدمي بل دو چند
بحر روان زو شده زنجير ساز		بسته به زنجير مسلسل دراز
پر، چو حواصل، زد و سو کرده باز		همچو کمان پر خم و تيز از ميان
طرفه بود ليک نه چندين پرد		مرغ که آن از پر چو بين پرد
هر قدمش سير برآب ديگر		هر طرفش ره بشتاب دگر
معجز نوح آمده بر روي آب		از تگ طوفان شکنش در شتاب
آب نباشد مگرش تا شکم		گر چه زد ريا گذرد بيش و کم
رفته بهر سوز پي آب خورد		ديده شب و روز بسي گرم و سرد
آب ازان لطمه به فرياد و شور		لطمه زنان بر رخ دريا به زور
آمده از عبره‌ي درياش سيم		تا عمل بحر شدش مستقيم
تيشه‌ي نجار از و در خراش		پيشه‌ي ملاح در و شيم پاش
بر طرف بحر شده پاي کوب		مرکب بحري زسفر گشته چوب
غرقه نگردد چو سواران آب		بگذرد از آب سوارش به خواب
گر چه که صد نيزه بود، تيز نيست		در ته او آب سبک خيز نيست
کيست که بي آب تواند شدن		در ره بي آب نداند شدن
ارچه گران گشت سبک تر رود		موج گران يافت سبک بر رود
وز پل چو بين همه دريا ببست		شاه در آن خانه‌ي چو بين نشست
کرده ز هر تخته معلم خروش		آب شد از بحر روان تخته پوش
بيل به سيليش همي کرد پست		موج سوي جاريه مي‌برد دست
بر تن خود لرزه همي کرد موج		نعره ملاح که مي‌شد به اوج
ماهي از آن دام خلاصي نيافت		سلسله‌ي موج ز دامي که بافت
آب روان تشنه‌ي گل شد به ريگ		بس که بجوشيد زمين همچو ديگ
گرد نمي‌گشت به گرد آب خويش		آب از آن غلغل ز اندازه بيش
بست به پهلوي نهنگان طناب		عکس رسنها که فرو شد باب
در زدن چشم ز دريا گذشت		کشتي شه تيزتر از تير گشت
گوهر خود بر لب دريا بديد		راست که شه بر لب دريا رسيد