| خود رسم چنين بود شما را | | اي داده به دست هجر ما را |
| وز گوشه‌ي دل نهاده ما را | | بر گوش نهاده‌اي سر زلف |
| زين درد اميد کي دوا را | | تا کي ز دروغ راست مانند |
| کس درندهد تن اين دغا را | | هر لحظه کجي نهي دگرگون |
| پاداش جفا بود وفا را | | بردي دل و عشوه دادي اي جان |
| دادي تو به ما نشان بلا را | | ما عافيتي گرفته بوديم |
| اين کنج وثاق بي‌نوا را | | آن روز که گنج حسن کردي |
| اميد عيان کند وفا را | | گفتم که کنون ز درگه دل |
| زان کام دلي بود هوا را | | يک‌دم دو سخن به هم بگوييم |
| هجر آمد و در بزد قضا را | | در حجره‌ي وصل نانشسته |
| بيگانه مدار آشنا را | | جان گفت که کيست گفت بگشاي |
| تهديدکنان جدا جدا را | | گستاخ برآمد و درآمد |
| گر من نکشم تو ناسزا را | | با وصل به خشم گفت آري |
| اندر زده آستين جفا را | | ناري تو به دامن وفا دست |
| زين حال کسان پادشا را | | خواهي که خبر کنم هم‌اکنون |
| صد باره پذيره شد وغا را | | شهزاده عماد دين که تيغش |
| هم نامي ذات مصطفا را | | احمد که ز محمدت نشانيست |
| بر دلدل تند مرتضي را | | آن کو چو به حرب تاخت بيند |
| از حجره‌ي ديده توتيا را | | گرد سپهش به حکم رد کرد |
| در گوشه‌ي گوش کيميا را | | خاک قدمش به فخر بنشاند |
| در ساحت بوستان صبا را | | اي کرده خجل نسيم خلقت |
| يک تعبيه کرده صد سخا را | | طبع تو که ابر ازو کشد در |
| صد گنج نهاده يک عطا را | | دست تو که کوه او برد کان |
| محروم نديده جز ريا را | | در بزم امل ز بخشش تو |
| زنهار نخواست جز وبا را | | در رزم اجل ز کوشش تو |
| از عدل تو معتدل هوا را | | در عالم معدلت صبا يافت |
| در خط شده خط استوا را | | از غيرت رايتت فلک ديد |
| در ديده هواي با صفا را | | روزي که فتد خس کدورت |
| چون ظلمت چشمه‌ي ضيا را | | در گرد ز مرد باز دارد |
| چون کرده به ديده اژدها را | | از رمح چو مار کرده پيچان |
| رخساره‌ي همچو کهربا را | | از لعل حجاب سازد الماس |
| گه فرقت تن بود قبا را | | گه حسرت سر بود کله را |
| از کوري دشمنان لوا را | | در ديده‌ي فتح جاي سازد |
| منکر المي رسد فنا را | | پيش تو زمين اگر نبوسد |
| از پاي درآورد سها را | | عکس سپر سهيل شکلت |
| آوردي و مانده مر ختا را | | تا روي به خطه‌ي خراسان |
| يک شغل نمي‌رود خطا را | | اينجا ز صواب راي عاليت |
| چون نام تو زيوري ثنا را | | چون نيک نظر کنم نزيبد |
| چون سده‌ت قبله‌ي دعا را | | از کعبه چو بگذري نباشد |
| ناموس تبه شود قضا را | | از تيغ تو اي بقاي دولت |
| شايسته کنار کبريا را | | آراسته نظم من عروسيست |
| اين پر هنر نکو ادا را | | آخر ز براي او نگهدار |
| اين خوب نهاد خوش لقا را | | يک دم منه از کنار فکرت |
| در ديده‌ي مردمي حيا را | | تا هيچ سبب بود ز ايمان |
| در جاه که بود انبيا را | | آن معجزه بادت از بزرگي |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}