نوبهارست و دل پر هوس و باده‌ي ناب

شاعر : اوحدي مراغه اي

حبذا روي نگار و لب کشت و سر آبنوبهارست و دل پر هوس و باده‌ي ناب
چون به آواز خوش مرغ درآيي از خوابصبح برخيز و بر گل به صبوحي بنشين
اي تواناي خردمند، چه داري؟ دريابعيش نيکوست کسي را که تواند کردن
وي لب تو در غارت دين از همه باباگر آن زلف تو در بردن عقل از همه روي
بکنند ار خم ابروي تو باشد محرابکافران روي به محراب نکردند، ولي
که نه آثار وفا ديد و نه ايثار جواباوحدي پيش تو صد نامه فرستاد از شوق