نوبهارست و دل پر هوس و بادهي ناب شاعر : اوحدي مراغه اي حبذا روي نگار و لب کشت و سر آب نوبهارست و دل پر هوس و بادهي ناب چون به آواز خوش مرغ درآيي از خواب صبح برخيز و بر گل به صبوحي بنشين اي تواناي خردمند، چه داري؟ درياب عيش نيکوست کسي را که تواند کردن وي لب تو در غارت دين از همه باب اگر آن زلف تو در بردن عقل از همه روي بکنند ار خم ابروي تو باشد محراب کافران روي به محراب نکردند، ولي که نه آثار وفا ديد و نه ايثار جواب اوحدي پيش تو صد نامه...