طراوت رخت آب سمن تمام ببرد

شاعر : اوحدي مراغه اي

رخت ز گل نم و از آفتاب نام ببردطراوت رخت آب سمن تمام ببرد
که ديدن تو دل از خواجه و غلام ببردغلام کيستي، اي خواجه‌ي پري‌رويان؟
سلامت من مسکين بدان سلام ببردهمي گذشتي و برمن لبت سلامي کرد
غم تو آمد و از دست من زمام ببردبه هيچ چوب سرمن فرو نيامده بود
پگاه تر علم خويش را ز بام ببردچو آفتاب ترا از کنار بام بديد
به نام تحفه فرو بست و تا به شام ببردنسيم صبح ز زلف تو نافه‌اي بگشود
چو رنگ روي ترا باد صبح نام ببردز رشک روي تو گل سرخ گشت و کرد عرق
سجودکرد، که هوش از سر امام ببردامام شهر چو محراب ابروي تو بديد
که هر چه داشتم از دين و دل تمام ببردحکايت من و زلف تو کي تمام شود؟
به صورتي که دل خاص و عقل عام ببردبه عام و خاص بگفت اوحدي حديث رخت