طراوت رخت آب سمن تمام ببرد

طراوت رخت آب سمن تمام ببرد شاعر : اوحدي مراغه اي رخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد طراوت رخت آب سمن تمام ببرد که ديدن تو دل از خواجه و غلام ببرد غلام کيستي، اي خواجه‌ي پري‌رويان؟ سلامت من مسکين بدان سلام ببرد همي گذشتي و برمن لبت سلامي کرد غم تو آمد و از دست من زمام ببرد به هيچ چوب سرمن فرو نيامده بود پگاه تر علم خويش را ز بام ببرد چو آفتاب ترا از کنار بام بديد به نام تحفه فرو بست و تا به شام ببرد نسيم صبح ز زلف تو نافه‌اي بگشود چو رنگ...