گل ز روي او شرمسار شد

شاعر : اوحدي مراغه اي

دل چو موي او بي‌قرار شدگل ز روي او شرمسار شد
چون بر اسب خوبي سوار شدماه بر زمينش نهاده رخ
ز اشک ديده رويش نگار شدوانکه ديد روي نگار من
چون که دست عقلم ز کار شدسر به خاک پايش در افکنم
غم که پوشيدم، آشکار شدمي که نوشيدم، آتشي بر زد
کاوحدي به دامي شکار شدهمرهان من، گو: سفر کنيد