گل ز روي او شرمسار شد شاعر : اوحدي مراغه اي دل چو موي او بيقرار شد گل ز روي او شرمسار شد چون بر اسب خوبي سوار شد ماه بر زمينش نهاده رخ ز اشک ديده رويش نگار شد وانکه ديد روي نگار من چون که دست عقلم ز کار شد سر به خاک پايش در افکنم غم که پوشيدم، آشکار شد مي که نوشيدم، آتشي بر زد کاوحدي به دامي شکار شد همرهان من، گو: سفر کنيد