آنرا که چون تو لاله رخي در سرا بود

شاعر : اوحدي مراغه اي

ميلش به ديدن گل و سوسن چرا بود؟آنرا که چون تو لاله رخي در سرا بود
گر سرو با کلاه و سمن در قبا بودسرو و سمن به قد تو مانند و روي تو
بيچاره عاشقي که به دست شما بوددر پاي خود کشي به ستم هر دمي مرا
گر تير بر نشانه زنيم از قضا بودبا اين کمان و دست که ما راست، پيش تو
زان پس گرم به جور بسوزي روا بودباري روا کن از دهن خويش کام من
يا بوسه‌اي بده که مرا خون بها بوديا زلف را مهل که کند قصد خون من
من دل نديده‌ام که چنين مبتلا بوديک دم دلم ز درد تو خالي نمي‌شود
آخر به روز عشق صبوري کجا بود؟گويي: به صبر چاره کن اين روز عشق را
رنجور عشق را که نظر بر دوا بودنام دوا مبر بر عاشق، که مرگ به
کس چشم آن نداشت که گوشت به ما بودگفتي: شنيده‌ام سخن اوحدي، عجب!
کان کو غم شما خورد اينش سزا بودگر زانکه خون من بخوري از تو طرفه نيست