آنرا که چون تو لاله رخي در سرا بود شاعر : اوحدي مراغه اي ميلش به ديدن گل و سوسن چرا بود؟ آنرا که چون تو لاله رخي در سرا بود گر سرو با کلاه و سمن در قبا بود سرو و سمن به قد تو مانند و روي تو بيچاره عاشقي که به دست شما بود در پاي خود کشي به ستم هر دمي مرا گر تير بر نشانه زنيم از قضا بود با اين کمان و دست که ما راست، پيش تو زان پس گرم به جور بسوزي روا بود باري روا کن از دهن خويش کام من يا بوسهاي بده که مرا خون بها بود يا زلف را مهل که کند...