صاحب روي خوب و زلف دراز

شاعر : اوحدي مراغه اي

نه عجب گر به عشوه کوشد و نازصاحب روي خوب و زلف دراز
دام سازد، کجا شود دمساز؟آنکه زلفش به بردن دل خلق
که شب ما چه تيره بود و دراز!خفته در خواب خوش کجا داند؟
فاش کرد آب ديده‌ي غمازآتش دل، که من بپوشيدم
اشک ريزان به خلق گويد رازدل سوزان اگر چه صبر کند
گفته باشد که: دل به چاه اندازهر که او گفت: دل به خوبان ده
که ازيشان يکي نيامد باز؟چه دل نازنين بدين ره رفت
شمع داند حديث گرم و گدازاي که جمعي، ترا چه سوز بود؟
دلبرا، عاشق توام به نيازصنما، قبله‌ي مني به درست
هجر تنها و وصل با انباززان ما شو، که درد دل باشد
که: برآيد ز بلبلي آواززاغ ما در چمن شود، مشنو
گذر باد بر وجود ايازنيست جز آتش دل محمود
ما به جاي دگر بريم نمازگر تو محراب هر کسي باشي
ساعتي، گر توان، بما پردازناتوان توايم و مي‌داني
تو بدين حسن چند روزه منازدولتي چند روزه باشد حسن
اوحدي را به لطف خود بنوازدل ما را به وصل خود خوش کن