صاحب روي خوب و زلف دراز

صاحب روي خوب و زلف دراز شاعر : اوحدي مراغه اي نه عجب گر به عشوه کوشد و ناز صاحب روي خوب و زلف دراز دام سازد، کجا شود دمساز؟ آنکه زلفش به بردن دل خلق که شب ما چه تيره بود و دراز! خفته در خواب خوش کجا داند؟ فاش کرد آب ديده‌ي غماز آتش دل، که من بپوشيدم اشک ريزان به خلق گويد راز دل سوزان اگر چه صبر کند گفته باشد که: دل به چاه انداز هر که او گفت: دل به خوبان ده که ازيشان يکي نيامد باز؟ چه دل نازنين بدين ره رفت شمع داند حديث گرم و...