بيا، که صفه‌ي ما بورياي ميکده بس

شاعر : اوحدي مراغه اي

بخور خانه نسيم هواي ميکده بسبيا، که صفه‌ي ما بورياي ميکده بس
حضور و صحبت رند و گداي ميکده بسز مير و خواجه ملوليم، بعد ازين همه عمر
ترانه‌ي سبک از جار تاي ميکده بسبه منعمان بهل آواز چنگ رندان را
مرا سه جرعه‌ي بر ناشتاي ميکده بسز قليه‌هاي بزرگان سر که پيشاني
نشستنم به ميان سراي ميکده بسگرم به صفه‌ي صدر ملک نباشد بار
سر مرا به جهان خشت‌هاي ميکده بسمرا به صومعه، گو: شيخ شهريار مده
مرا دعاي مغان و ثناي ميکده بسگر اوحدي دگري را دعا کند گو: کن