تا دل اندر پيچ آن زلف به تاب انداختم

شاعر : اوحدي مراغه اي

جان خود در آتش و تن در عذاب انداختمتا دل اندر پيچ آن زلف به تاب انداختم
بس که اين توفان خون در راه خواب انداختمخود زماني نيست پيش ديده‌ي من راه خواب
يا به مهر دل نظر بر آفتاب انداختمتا نپنداري که ديدم تا برفتي روي ماه
زان بجست و جوي وصل اندر شتاب انداختماز شتاب عمر مي‌ترسد دل من، خويش را
ديگر از هجرت نمکها بر کباب انداختمبود خود در عشق تو هم سينه ريش و دل کباب
زانکه مي‌پنداشتم کين دل به آب انداختمشکر کردم تا در آتش ديدم اين دل را چنين
اوحدي را در سال و در جواب انداختمچون نه مرد آن دهانم، با لب شيرين تو