من که باشم؟ در زيان افتاده‌اي

شاعر : اوحدي مراغه اي

از هوي اندر هوان افتاده‌ايمن که باشم؟ در زيان افتاده‌اي
گمرهي، از کاروان افتاده‌ايبيخودي، رخ در بيابان کرده‌اي
مفلسي، از خان و مان افتاده‌ايناکسي، از بخت دوري جسته‌اي
وقت خاموشي زيان افتاده‌ايگاه گويايي فضيحت گشته‌اي
بر زمين از آسمان افتاده‌اياز بهشت اندر جهنم رفته‌اي
از گراني رايگان افتاده‌ايبر سر کوي سبکباران عشق
وز خسي در خاکدان افتاده‌ايگوهر خود را ز خس نشناخته
وانگه از جايي چنان افتاده‌ايدل ز غفلت بسته در جايي چنين
وقت مردي ناتوان افتاده‌ايروز سربازي عنان پيچيده‌اي
از کنار اندر ميان افتاده‌ايهمنشينان بر کنار بحر و من
در زبان اين و آن افتاده‌اياوحدي‌وار از براي اين و آن