عدل کن، گر ز ايزد آگاهي | | ايکه بر تخت مملکت شاهي |
نهلند از خلاف و ظلم آثار | | عدل چون گشت با خلافت يار |
عدل نبود کجا کند کس حکم؟ | | عدل بايد خليفه را، پس حکم |
حکم بيعدل و علم اثر نکند | | عدل بيعلم بيخ و بر نکند |
پادشه را سواري از عدلست | | تخت را استواري از عدلست |
عادلان را به جان خطر نرسد | | دود دلها به دادگر نرسد |
ظلم و شاهي چراغ و باد بود | | پايداري به عدل و داد بود |
خانه سازي، به داد کوش نخست | | طاق کسري به داد ماند درست |
عاقلانم چنين خبر دادند | | عدل و عمر دراز هم زادند |
پادشاهيش بيخ و ريشه کند | | شاه کو عدل و داد پيشه کند |
شاه عادل، نه شاه عادل کاه | | سايهي کردگار باشد شاه |
تو بر آن نور رنگ سايه مزن | | سايه آنرا بود که دارد تن |
سايهي نور نيز نور بود | | نور کلي ز سايه دور بود |
مردم از فر او به راه آيند | | خلق ازين سايه در پناه آيند |
چشم دولت ز شاه خفته مدار | | شاه خفته است فتنهي بيدار |
دشمنان را مجال تنگ بود | | شاه چون مستعد جنگ بود |
اين دو پيشي به دست بايد کرد | | جنگ دشمن به ساز باشد و مرد |
تا کند فتح را دليل رهت | | عدل بايد طلايهي سپهت |
تا کنندت به فتح و نصرت شاد | | لشکر از عدل بر نشان وز داد |
مده اين ملک را به غافل و مست | | بتو دادند ملک دست به دست |
بر فتوح تو دست و پاي زنند | | دشمنانت به هم چو راي زنند |
آنکه دفعش نميتوان، بنواز | | هر يکي را به گوشهاي انداز |
بر ضعيف و زبون کمين مگشاي | | بر قوي پنجه دست کين مگشاي |
وين به قصد تو سر بزرگ شود | | کان يکي گر سگست گرگ شود |
تا نگويند غافلي زيشان | | فاش کن حيلت بد انديشان |
بر جهان چشم و بر رعيت گوش | | شاه بايد که دارد از سر هوش |
قاصد او يکي پياده بسست | | شاه را گر به عدل دست رسست |
يک سر تازيانه بس باشد | | مال ده، گر چهار کس باشد |
ميل و رغبت مکن به خونريزي | | هيچ در وقت تندي و تيزي |
کز مکافات آن نشايد رست | | خون ناحق مکن، چو يابي دست |
ياد کن سر «کاظمينالغيظ» | | گر ز قرآن به دل رسيدت فيض |
به چهار آخشيج پيوستند | | اختر و آسمان کمر بستند |
وندران سر صنع پيدا شد | | تا چنين صورتي هويدا شد |
بس طلسمي بزرگوارست اين | | نسخهي حرز کردگارست اين |
خويش را عرضهي عذاب کند | | هر که بيموجبش خراب کند |
ظلم باشد به کشتن کس عزم | | چون نباشد ز شرع حکمي جزم |
اين بدان و مباش دور از عدل | | ظلمت از ظلم دان و نور از عدل |
انس ده، تا رسي به روح و به راح | | روح خود را به عالم ارواح |
دلت از غيب روشنايي يافت | | چون ملک با تو آشنايي يافت |
سايه برخيزد و تو او گردي | | اينکه چون سايه سو بسو گردي |
اختلافي نماند اندر خواست | | قول و فعل و ضمير چون شد راست |
وين مراد دلت به جان خواهد | | هر چه خواهي تو ايزد آن خواهد |
ايمني، فتنه سر به خواب کشد | | آب خواهي تو، ابر آب کشد |
سر به حکمت دهند چرخ و فلک | | با تو بيعت کنند جن و ملک |
تن طلسمي جهان گشاينده | | نامت اسمي شود زداينده |
پيش تختت قدر نزول کند | | سخنت را قضا قبول کند |
التفات تو ملک و مال دهد | | ديدنت حشمت و جلال دهد |
وآنکه سودت برد زيان يابد | | آنکه دل در تو بست جان يابد |
دشمنت خود به خود شکسته شود | | هر که قصد تو کرد خسته شود |
که جهانرا به علم و عدل آراست | | فر کيخسروي ازينجا خاست |
به نماز و بهروزه کوشيدي | | روز خلوت گليم پوشيدي |
تاج شاهي ز سر بيفگندي | | دست بستي، کمر بيفگندي |
دل سخن گستر و زبان خاموش | | روي بر ريگ و دل چو ديگ به جوش |
ديدنيهاي اين نشيب و فراز | | تا بديدي دلش به ديدهي راز |
اثر قربت خدا اينست | | سر جام جهان نما اينست |
جام جسم و ضمير خود دارند | | روشناني که اين خرد دارند |
روح صيد و فرشته گير بود | | هر کرا اين کمان و تير بود |
که دو گيتي در آن ميان باشد | | خطبه اينست و سکه آن باشد |
ورنه از سايه هم جدا باشي | | عادلي، سايهي خدا باشي |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}