خانهي کرد و حکمت يونان | | شاعري چيست؟ بر در دونان |
طبع را دادن عذاب و شکنج | | به ثناشان دريغ باشد رنج |
تو به مدحش ز ديده ريزان خون | | خفته ممدوح مست با خاتون |
در نويسي به درج طومارش | | شب کني روز و روز در کارش |
سرش از جام وعده سازي مست | | راويي چست را کني همدست |
شعر خواني، سخن تمام کني | | تا روي پيش او سلام کني |
در معني به مدح ما سفتي | | او خطابت کند که: خوش گفتي |
بار ديگر بما گذاري کن | | نقد را باز گرد و کاري کن |
خود نداني ز غم که چون آيي؟ | | زو چو آن بشنوي برون ايي |
به تقاضا قلم بلنگاني | | باز شعريش بر ترنگاني |
بسته يابي بسان سنگ درش | | چون بيايي به وعده باز برش |
بر خود او را به آقچه گرم کني | | دل دربان بلا به نرم کني |
او به دربان ترش نگاه کند | | تا ترا پيش او چو راه کند |
آنچه گفتم هزار بار اين بود؟ | | کاي: خر قلتبان، قرار اين بود؟ |
من بکارم، چه وقت اين کارست؟ | | بار دادي، چه روز اين بارست؟ |
چيست حالت؟ ز درد سر چوني؟ | | پس نپرسيده: کاي پدر چوني؟ |
کز سه خروار ادا کند تايي | | بنويسد برات بر جايي |
که فزون باشدش عطا از بيست | | خود ز اين خواجگان مدخل کيست؟ |
پنج راوي ز نيمه ره ببرد | | بيست را چون غريم ده ببرد |
بيستت ده شده، دهت شده پنج | | تو بماني و برده ماهي رنج |
ز جراحت چو مير گردد مست | | سر بواب را بنتوان بست |
که خدا اين جهان بر آب نهاد | | مده، اي فاضل، آب رخ بر باد |
به زمينش فرو مبر، چون ميخ | | ز آسمان رسته شد سخن را بيخ |
ز دل آمد برون، به جانش ده | | به خرمند خرده دانش ده |
رتبت شاعران پس از کناس | | زين نهاد انوري چه کرد قياس؟ |
سعي کردند در بلندي نام | | سروراني که پيش ازين ايام |
شعرا را به همت از بيشي | | گر چه در فضل بودشان پيشي |
تا ستايش گزان ميکردند | | گنجها در کنار ميکردند |
در جهاني چنين کجا گنجم؟ | | منکه خلوت نشين اين گنجم |
نان اينان بهل، که سنگ خورم | | تا بکي زين گروه ننگ خورم؟ |
ز سپهرم شکايتي بنماند | | چون ز حرصم حکايتي بنماند |
گر چه از پست ميدهد نانم | | در رخ او چو پسته خندانم |
که برو نيمه پوستي بودي | | زين ميان کاش دوستي بودي! |
که ازو در دلم شکست نشد | | در جهان دوستي به دست نشد |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}