شاعري چيست؟ بر در دونان

شاعري چيست؟ بر در دونان شاعر : اوحدي مراغه اي خانه‌ي کرد و حکمت يونان شاعري چيست؟ بر در دونان طبع را دادن عذاب و شکنج به ثناشان دريغ باشد رنج تو به مدحش ز ديده ريزان خون خفته ممدوح مست با خاتون در نويسي به درج طومارش شب کني روز و روز در کارش سرش از جام وعده سازي مست راويي چست را کني همدست شعر خواني، سخن تمام کني تا روي پيش او سلام کني در معني به مدح ما سفتي او خطابت کند که: خوش گفتي بار ديگر بما گذاري کن نقد را باز گرد و کاري...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شاعري چيست؟ بر در دونان

شاعر : اوحدي مراغه اي

خانه‌ي کرد و حکمت يونان		شاعري چيست؟ بر در دونان
طبع را دادن عذاب و شکنج		به ثناشان دريغ باشد رنج
تو به مدحش ز ديده ريزان خون		خفته ممدوح مست با خاتون
در نويسي به درج طومارش		شب کني روز و روز در کارش
سرش از جام وعده سازي مست		راويي چست را کني همدست
شعر خواني، سخن تمام کني		تا روي پيش او سلام کني
در معني به مدح ما سفتي		او خطابت کند که: خوش گفتي
بار ديگر بما گذاري کن		نقد را باز گرد و کاري کن
خود نداني ز غم که چون آيي؟		زو چو آن بشنوي برون ايي
به تقاضا قلم بلنگاني		باز شعريش بر ترنگاني
بسته يابي بسان سنگ درش		چون بيايي به وعده باز برش
بر خود او را به آقچه گرم کني		دل دربان بلا به نرم کني
او به دربان ترش نگاه کند		تا ترا پيش او چو راه کند
آنچه گفتم هزار بار اين بود؟		کاي: خر قلتبان، قرار اين بود؟
من بکارم، چه وقت اين کارست؟		بار دادي، چه روز اين بارست؟
چيست حالت؟ ز درد سر چوني؟		پس نپرسيده: کاي پدر چوني؟
کز سه خروار ادا کند تايي		بنويسد برات بر جايي
که فزون باشدش عطا از بيست		خود ز اين خواجگان مدخل کيست؟
پنج راوي ز نيمه ره ببرد		بيست را چون غريم ده ببرد
بيستت ده شده، دهت شده پنج		تو بماني و برده ماهي رنج
ز جراحت چو مير گردد مست		سر بواب را بنتوان بست
که خدا اين جهان بر آب نهاد		مده، اي فاضل، آب رخ بر باد
به زمينش فرو مبر، چون ميخ		ز آسمان رسته شد سخن را بيخ
ز دل آمد برون، به جانش ده		به خرمند خرده دانش ده
رتبت شاعران پس از کناس		زين نهاد انوري چه کرد قياس؟
سعي کردند در بلندي نام		سروراني که پيش ازين ايام
شعرا را به همت از بيشي		گر چه در فضل بودشان پيشي
تا ستايش گزان مي‌کردند		گنجها در کنار ميکردند
در جهاني چنين کجا گنجم؟		منکه خلوت نشين اين گنجم
نان اينان بهل، که سنگ خورم		تا بکي زين گروه ننگ خورم؟
ز سپهرم شکايتي بنماند		چون ز حرصم حکايتي بنماند
گر چه از پست ميدهد نانم		در رخ او چو پسته خندانم
که برو نيمه پوستي بودي		زين ميان کاش دوستي بودي!
که ازو در دلم شکست نشد		در جهان دوستي به دست نشد