اي که گشتي بد آن قدر خرسند
شاعر : اوحدي مراغه اي
که کسي خواندت به دانشمند | | اي که گشتي بد آن قدر خرسند | ميکن آنچت خداي گفت و رسول | | گرد بدعت مگرد و گرد فضول | پي رخصت چه گردي؟ اي زحلي | | قول روشن چو هست و نص جلي | يا به تزوير فصل و باب که ساخت؟ | | در حيل دفتر و کتاب که ساخت؟ | گرد تاويل دور گرديدن | | سخن راست درنورديدن | خاص را خود به جان ملول کند | | جاهل و عام را فضول کند | به کسان رخصت دروغ مده | | روشني نيستت، فروغ مده | اين چه رفتن بود؟ بمير، مرو | | عالمي، بر در امير مرو | موزه در پاي کرد، سر چادر | | چند گردي چو آب و چون آذر | از چنين رزق روزه به، روزه | | چکند مرد چادر و موزه؟ | رفته بر پيشگاه خواجه امام | | لشکر ترک و لقمهاي حرام | در يکي خيمه بيست مولانا | | کي موافق بود بر دانا؟ | از محصل تهيست مدرسها | | لاجرم زين فضول و وسوسها | نه به هرزه دري نگه دارد | | مفتيي کشوري نگه دارد | مرو آنجا، که ديده ميدوزند | | خيمها پر بتان دلسوزند | دل ز دست فقيه بردن چيست؟ | | پيش آن بت هلاک و مردن چيست؟ | سرت از شوق در نماز کند | | شقهاي گر ز خيمه باز کند | نتوان بست چشم از گولي | | از رخ آن بتان شنگولي | اي بسا دل که شد به هم رفته | | در بر آن چلنگ زر بفته | از درونش بت، از برون زنار | | خيمه را صلب کرده عيسي وار | گرد زنار بستهاي، چه دوي؟ | | بر خيال بتي، که ميشنوي | خيمه را پاي در گل آن بت کرد | | پرده را داغ بر دل آن بت کرد | گشته چون بيد بر سرش لرزان | | داده بر باد هر دو جان ارزان | روز ديگر ز بيخ برکندش | | هر که چون خيمه رفت دربندش | کرد چون ميخ خيمه پابندم | | بت آن خيمه گر چه يک چندم | کردم از ديده دور خوابش را | | زود بگسيختم طنابش را | که پس از مرگ پيش جان باشد | | چو ز دانش خلاصه آن باشد | وز پي خوردن اين زبونيها | | پس چرا بايد اين فزونيها؟ | با فضولان ده جدل کردن | | ورقي چند فصل حل کردن | تا کسي گويد: اينت مردي اهل | | در خروش آمدن به قوت جهل | بر ره خود ز حرص چاه مساز | | علم را دام مال و جاه مساز | صاحب مسند قضا شده گير | | به بسي رنج و زحمت و ده و گير | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}