چند باشي به اين و آن نگران؟
شاعر : اوحدي مراغه اي
پند گير از گذشتن دگران | | چند باشي به اين و آن نگران؟ | اوستادت فراق اينان بس | | واعظت مرگ هم نشينان بس | کي به اين ساز و برگ شاد شود | | گر دلت را ز مرگ ياد شود | هم تو بر خويشتن بخوان «الموت» | | فرصت خويشتن چو کردي فوت | ياد گور و لحد مقابل دار | | مرگ و مردن برابر دل دار | مردني ناگزير خواهد بود | | گر گدا يا امير خواهد بود | مادرت رفت و ديده ور نشدي | | پدرت مرد و با خبر نشدي | همه ديدي، نميشوي نالان | | داغ فرزند و هجر همسالان | نتوان کرد جز به آتش راست | | اين دل و جان آهنين که تراست | مرگ بيدار و متنبه کندت | | مرگ ازين رنج و غصه به کندت | تا مگر زين گناه پاک شوي | | جهد آن کن که زود خاک شوي | چو نداني نهاد گام پدر | | چه تفاخر کني به نام پدر؟ | تو چنان کن که آن بداني خورد | | پدرت باغ و بوستاني کرد | باغ او را مبر ز معموري | | گر نسازي تو باغ، معذوري | نام آباي خويش زشت مکن | | هيچ تخمي مکار و کشت مکن | کي کني خانهي پدر معمور؟ | | تو که شب مستي و سحر مخمور | در دو شب خرج يک جلب کردن | | چيست ميراث او طلب کردن؟ | او نکرد، از براي او تو بکن | | خيز و خيري به جاي او تو بکن | گر هميخورد خود نميکشت اين | | او نخورد، ار نه کي همي هشت اين؟ | تو باو ده، خلف چنين باشد | | بتو هشت او، تلف چنين باشد | اين چنين زيرک و سترگ او کرد؟ | | نه بدين غايتت بزرگ او کرد؟ | که ازو ديدهاي فراغي هم | | به روانش رسان چراغي هم | اولش حق واجب مطلق | | واجب آمد بر آدمي شش حق | و آن استاد و شاه و پيغمبر | | بعد از آن حق مادرست و پدر | رخت در خانهي خداي آري | | اگر اين چند حق بجاي آري | مقبلان اين دقيقه در يابند | | حق اينها بدان که اربابند | بغض ايشان به خاکت اندازد | | حب ايشان سرت بر افرازد | سبزهي دمنه را چه داري باک؟ | | دمنهي رفتگان تست اين خاک | بکن اين جان و دل ز تن برگير | | دل ز خضراي اين دمن برگير | پارگينيست پر ز سرگين، ارض | | زير اين قلعهي همايون عرض | مگر آيد مراد دل در دست | | جنبشي کن، که نيست جاي نشست | به عزيزان خويش « قل سيروا» | | وگرت نيست قوت و نيرو | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}