خاکي دلم به گرد وصالش کجا رسد

شاعر : خاقاني

سرگشته مي‌دود به خيالش کجا رسدخاکي دلم به گرد وصالش کجا رسد
ديوانه‌اي چو من به هلالش کجا رسدچون آفتاب سايه به ماهي نبيندش
چون من تهي دوي به وصالش کجا رسدخود عالمي پر است که سلطان غلام اوست
دست من گدا به دوالش کجا رسدفتراک او بلندتر از چتر سنجري است
درويش را زکات ز مالش کجا رسدتا در لبش خزينه همه لعل و گوهر است
عين الکمال خود به کمالش کجا رسدتا صد هزار دانه‌ي دلها سپند اوست
عشقش قيامتي است زوالش کجا رسدعشقش چو آفتاب قيامت دل بسوخت
نظاره کن ز دور که حالش کجا رسدخاقاني اينت غم که دلت نزد او گريخت