اگر در جلوه ميري سمند باد جولانرا

شاعر : خواجوي کرماني

بفرما تا فرو روبم به مژگان خاک ميدانرااگر در جلوه ميري سمند باد جولانرا
گدا باشد که بفروشد بجامي ملک سلطانرامکن عيب تهي دستان که در بازار سرمستان
برآرم آه و در يکدم بسوزانم مغيلانراچرا از کعبه برگردم که گر خاري بود در ره
روان در پاي جانان ريز اگر دستت دهد جانرااگرهمچون خضر خواهي که دايم زنده‌دل باشي
کسي کو آدمي باشد نخواهد باغ رضوانرابفردوسم مکن دعوت که بي آن حور مه پيکر
که گر ميرم ز استسقا نجويم آب حيوانراببوي لعل ميگونش بظلماتي در افتادم
دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستانراچمن پيرا اگر چشمش برآنسرو دوان افتد
نسيم يوسف مصري که آرد پير کنعانرامگر باد سحرگاهي هواداري کند ور ني
ز آب چشم خون‌افشان کند دريا بيابانراچو مستان حرم خواجو جمال کعبه ياد آرد