مستم آنجا مبر اي يار که سرمستانند

شاعر : خواجوي کرماني

دست من گير که اين طايفه پردستانندمستم آنجا مبر اي يار که سرمستانند
خفته‌اند اين دم از آن روي که سرمستانندآن دو جادوي فريبنده افسون سازش
زانکه مستان همه طوطي شکر دستاننددر سراپرده‌ي ما پرده‌سرا حاجت نيست
با جمال تو دو عالم بجوي نستانندمهر ورزان که وصالت بجهاني ندهند
با گلستان جمالت همه در بستانندعاشقان با تو اگر زانکه بزندان باشند
هندوان بين که دگر خسرو ترکستانندزلف و خال تو بخط ملک ختا بگرفتند
جان ز دستش نبرند ار بمثل دستانندزيردستان تهيدست بلاکش خواجو