نيست بي روي تو ميل گل و برگ سمنم

شاعر : خواجوي کرماني

تا شدم بنده‌ات آزاد ز سرو چمنمنيست بي روي تو ميل گل و برگ سمنم
تا ابد دم ز وفاي تو زنم گر نزنممنکه در صبح ازل نوبت مهرت زده‌ام
مگر آنروز که در خاک بريزد بدنمجان من جرعه‌ي عشق تو نريزد بر خاک
طره‌ات گيرم و زنجير به هم درشکنمگر مرا با تو بزندان ابد حبس کنند
وقت آنست که در پاي عزيزت فکنمبار سر چند کشم بي سر زلفت بردوش
بچکد خون جگر گر بفشاري کفنمچون سر از خوابگه خاک برآرم در حشر
تا رخ از قبله بگردانم و سوي تو کنمآخر اي قبله صاحب‌نظران رخ بنماي
گر چه کس باز نداند سر موئي ز تنمبر تنم يک سر مو نيست که در بند تو نيست
تن چون تار قصب تافته در پيرهنمپيرهن پاره کنم تا تو ببيني از مهر
گريه مي‌آيد ازين واسطه بر خويشتنمبسکه مي‌گريم و بر خويشتنم رحمت نيست
از حلاوت برود آب نبات از سخنمچون کنم وصف شکر خنده‌ي شور انگيزت
همچو ساغر شود از باده لبالب دهنمچون حديث از لب ميگون تو گويد خواجو