تشنه‌ام تا بکي آخر بده آبي ساقي

شاعر : خواجوي کرماني

في حشاي اضطرمت نايرة الا شواقتشنه‌ام تا بکي آخر بده آبي ساقي
آنچه از باده‌ي دوشينه بماند باقيعمر باقي بر صاحب‌نظران داني چيست
و لنا القرقف في بلبلة الاحداقعنت الورق علي قلقلة الاقداح
صحف تکتب بالدمع علي‌الاوراقگر گل از گل بدمد بيدل جان افشانرا
في‌الکري طيفک ما غاب عن اماقايکه هستي ز نظر غايب و حاضر در دل
که به رخسار چو مه نادره‌ي آفاقيتو اگر فتنه دور قمري نادر نيست
في‌الهوي لا تتناهي طرق العشاقگرچه روزي به نهايت رسد ايام بقا
جان فداي تو که هم زهري و هم ترياقيسر براي تو که هم دردي و هم درماني
لا تلوموا واعينوا زمرا لفساقان للمغرم في‌النشوة صحوا رفقا
که مناسب نبود عاشقي و زراقيدلق از رق بمي لعل گرو کن خواجو
علم مرشدي و نوبت به اسحاقيجام مي گير که بر بام سماوات زنيم